Pages

Showing posts with label Hiling. Show all posts
Showing posts with label Hiling. Show all posts

Wednesday, January 6, 2016

Chapter 32: Finale (Part2)

Eto na Final na to... Ending na.... Ayaw ko man gawin pero eto na talaga to eh....

Shout out to all my Follwers dito sa Wattpad... Readers or not still nag follow parin kayo kaya eto na

KielSantos
Jaypee2011
Jamesjared1
SolficarDada
haydenagenda(di ko parin nakakalimutan ang story mo as in)
TobiasEaton
chanchujohn
alteredego143
BoooomHeadShot
kieroblast143
secretwish2002
emmanperito
alainskie
Henyoghurt(miss kona si xandro and zeke)
rapfonzy14
jhonkool
modlorcan

-----


Felix Lim

Nilingon ko at doon ko nakita ang nag mamay ari ng boses. Si Sarrah mejo mas mature na rin siya kung titingnan. Agad niya akong tinakbo at niyakap ng mahigpit si LIFe naman ay agad na niyakap din ang mommy niya

"Mommy... He said he know my daddy Lance...." Ang bibong bati ni LIFe kay Sarrah

Nilingon lang ni Sarrah si DJ at doon ay kinuha na niya ang bata para maka pag usap naman kami ng masinsinan.

"Sarrah... Bakit di mo sinabi sa akin?"


"Si LIFe ang huling regalo sayo ni Lance, he wanted to tell you himself pero nangyari ang aksidente. He was actually planing to tell you after your birthday pero naunahan na nga kayo ng oras at ng mga pangyayari."


"How about this? Alam ba niya ito?" Sabay pakita ng vial ng abo ni Lance

"Yes... It was all written sa kanyang final request na if ever na mamatay siya eh gusto niyang ipa cremate ang puso niya. It is either he will leave it to the love of his life or to me, kaya ngayon alam mo na kung bakit nasayo ang abo ng puso ni Lance"

Di ko alam kung papanu ko ipa-process ang lahat ng bagong info.

"How can I move on kung hanggang sa ngayon eh hawak parin pala ako ni Lance?" Ang tanong ko kay Sarrah

"It is not na hawak ka pa niya... As much as possible gusto niyang maging masaya ka. Mahal na mahal ka ng kapatid ko and alam kong ayaw niyang ikululong mo ang sarili mo sa nakaraan. Ihinabilin niya ang puso niya sayo dahil sa gusto niyang ipaalam sayo na mahal na mahal ka niya at hindi dahil sa ayaw niyang mag mahal kang muli. Felix just as kung anu ang kagustuhan ni Lance anak mo si LIFe kahit na ang lahat ng papeles ay naka pangalan sayo, gusto mo bang magpakilala na sa anak mo?" Ang mahaba niyang tugon

Di ko alam kung anu ang gagawin ko. Gusto ko na ring mag move on and make him a part of my past, ngayon ay alam kong handa na akong buksan muli ang puso ko. Isang pamilyar na boses ang muling tumawag sa akin.

"Chum...." Ang pag tawag ni Nate sa akin

Agad ko siyagn nilapitan at hinila palayo gusto ko siyang makausap ng masinsinan.

"Chum..... Thank you....." Ang panimula kong sabi sa kanya

"Why?"

"For waiting for me...."

"What do you mean?"


"Nathan Eoh Hallen..... I am now sure about my feelings..... Thank you.... For waiting patiently.... Three years is not a joke, I have turned you down so many times but it didn't stop you. Some may see it as being so stubborn but now I see it as being serious.... So I want you to remember this day..... That I call you mine...." Ang sabi ko sabay halik sa kanya

Masaya ako na sinagot ko na si Nate pero parang may mali parin sa loob ko lalo na andoon si Dj and nakita niya ang lahat ng pangyayari.

Muli kaming lumapit kina Sarrah para pormal na ipakilala si Nate sa kanila

Di ko maiwasan hindi mapansin ang pag iba ng mood ni Dj na kanina ay naka ngiti tapos ngayong ipinakilala ko na sa kanila si Nate na kasintahan ko ay sumimangot na siya at hindi na ako tinitingnan. Kilala ko na si Dj noon pa at alam kong nasasaktan siya, alam kong hanggang ngayon ay may nararamdaman parin siya para sa akin. AaminiN ko kahit ako ay may nararamdaman parin naman ako para sa kanya pero I don't want to loose Nate and besides hindi biro ang maniligaw ng tatlong taon.

"Felix ako na ang bahala mag paliwanag kay LIFe, kung gusto mo ibibigay ko na din sa iyo ang full custody niya" ang sabi ni Sarrah, bakas din sa mukha niya ang pagka ilang dahil sa naging desisyon ko.

----

Agad kaming umuwi ni Nate at doon ko na ring ipina alam kina papa ang status naming dalawa.

"We are happy for you..." Ang sabi ni papa Aelvin

"I have once uttered this and I will tell you the same thing... If you hurt my son or do anything that will make him cry... I swear to god I will hunt you down...." Ang sabi ni papa sabay hawak sa balikat ni Nate

Bakas ang kaba ni Nate dahil sa sinabi ni papa sa kanya, hindi na nga siya naka sagot pa kundi isang ngiti na lang ang kanyang isinukli dito.

"Loosen up will you.... I won't bite....." Ang muling biro ni papa na siyang nagpa bawas ng kaba naming dalawa.

A few weeks after the graduation ay bumalik na kami ni Nate sa San Diego para tanggapin ang naging offer sa amin sa isang premiyosong Laboratoryo bilang mga Chemical Analyst and at the same time eh  naging professor din ako sa SDSU.

~1 year later

Mabilis na lumipas ang mga buwan sa amin ni Nate, nag sasama na rin kami sa iisang apartment and engaged na agad kami though we are waiting for the right time to get married.

Kahit na pareho kami busy sa kanya kanya naming trabaho ay hindi parin nawawala ang pagiging sweet niya sa akin lalo na tuwing sumsapit ang monthsary namin, lagi niya akong dinadala sa ibat ibagn restaurant. He was so sweet and hindi ako nag sisisi na sinagot ko siya.

Akala ko happy ending na ang lahat para sa amin ni Nate hanggang sa sumapit ang aming first anniversary.

"Chum.... Happy anniversary....." Ang bati niya sa akin

"Happy anniversary Chum...."


Sa araw na eto ay nagpasya kaming umuwi muna sa Los Angeles sabi niya he has a surprise for me kaya gusto niyang umuwi kami doon.

-----

Sa aming pag dating sa LA ay sa doon kami sa harapan ng puntod ni Lance. Agad din naman dumating sila papa kasama si LIFe.

"Papa!!" Ang sigaw ni LIFe

Miss na miss ko na ang anak ko mahipit na yakap ang ibinigay ko dito at sa aking pag lingon ay isang luhaang Nate ang aking nakita

"Chum.... What's wrong?" Ang tanong ko sa kanya

"Chum... Thank you for making me the happiest person.... It was indeed the happiest one year of my life...."

"What do yo mean?"

"Chum... I know that even though we are together, you heart still belongs to someone else. Chum... we should break up...." Ang sabi niya habang yakap yakap ako na tila wala nang bukas.

"Chum...... Why are you saying all of this? Aren't we happy?" Ang tanong ko sa kanya

"Yes we are.... But behind that smiles and laughter I can still feel the smallest sadness within you, and I know that I could never really make you happy. We have been talking and I have decided to give way for your own happiness..."

"Nate.... Can you please enlighten me?" Ang naiinis kong tanong

"Nak... Nate have been talking to us and to Dj.... Sabi niya alam niya at ramdam niyang mahal mo parin si Dj...." Ang sabi ni papa sa akin

Agad kong nilingon si Nate at doon ko nakita ang kanyang pag walang humapay na pag iyak. Dahan dahan siyang lumayo at sa likod niya ay nakita ko si Dj na hawak ang crystal Tulip. Marahan siyang lumapit sa akin at saka lumuhod sa harapan ko.

"Dre...." Pero di na niya ako pinatapos pa

"Felix.... Kaya ko pang maghintay..... Mahal na mahal kita up to the point na halos pakawalan na kita.... Pero know this.... I have lost you way too many times already and I am not planning on loosing you again.... I can wait but I will not let you go...."

Di ko na alam pa ang gagawin ko sa mga oras na iyon, tanging si Nate ang iniisip ko pero sa pagkakataong iyon ay di ko na siya makita. Sinubukan ko siyang tawagan pero hindi na siya makontact.

Bumitaw ako sa pagkaakhawak ni Dj at pilit na hinanap ko si Nate.

"Nate!!!!" Ang sigaw ko

Muli akong nag dial ng number niya, tatlong ring and sa wakas sinagot niya ang tawag ko

"Nate please..... Don't do this..... Nate....... I love you...... Please........" Ang pagmamaka awa ko pero walang sagot tanging mahihinang hikbi lang ang naririnig ko mula sa kabilang linya

----

Lumipas pa ang ilang araw ay hindi na talaga sa akin nag pakita pa si Nate maging sa aming apartment sa San Diego ay hindi na rin siya umuwi. Nag resign ako sa trabaho ko sa Lab at sa SDSU para lang hanapin si Nate.

It took me a a few months of searching hanggang sa naka kuha ako ng isang lead

"Nathan Eoh Hallen was admitted in UCSD Cancer Center"

Agad akong nawalan ng lakas ng loob, tila mamatay na agad ako sa balitang iyon. Di ko alam kung anu ang pumasok sa loob ko pero na dial ko lang ang number ni Dj

"Dre.... Bakit ang sama ng pagkakataon sa akin...."

"Felix..... I dont know how to say this... Pero....." Di ko na pinatapos pa ang kanyang sasabihin

"So... May alam ka? Alam mong may sakit si Nate?" Ang sigaw ko sa telepono

"Yes.... And he asked me to take care of you.. Kasi mahal na mahal ka niya...."

Agad kong ibinaba ang telepono di na ako interesado sa kung anu pa ang sasabihin sa akin ni Dj ang tanging gusto ko lang ay makita si Nate.

UCSD Cancer Center is a few blocks away from our apartment kaya it took me just a few minutes to reach it. I also called both papa and papa Aelvin to meet me up I will need all the support that I need.

"Im looking for Mr. Nathan Eoh Hallen..." Ang agad kong sabi sa information desk

"Sir he is in room 203, he just finished his radiation treatment so he could be a sleep" ang sabi sa akin

"Can I know what kind of Cancer?" Ang muli kong tanong

"Can I know your relationship with the patient?"

"I'm his Fiancé" ang agaran kong sagot

I dont care kung anu ang isipin nila all I need is to know his status.

"I'm sorry sir but only his immediate family is allowed with that information"


"Im sorry mam, but being his Fiancé, it would count as his immediate Family and besides he's all he got..." Ang tugon ng isang pamilyar na boses sa likod ko.

Si Dre ang sumabi noon sa nurse, he is here along with papa and papa Aelvin. Mejo na bigla din naman ang nurse kaya agad din niyang ibinigay ang kailangan kong information. Di ko alam kung anu ang gagawin ko may stage 4 colon cancer si Nate.

Di na ako nag aksaya pa ng oras at agad ko nang pinuntahan ang kanyang kwarto. Just like what the nurse said tulog na tulog si Nate, manipis na ang kanyang buhok and may naka salang na oxygen sa kanyang ilong. Mejo nangangayayat na siya pero makikita mo parin ang kanyang ka gwapuhan, mahina kong hinaplos ang kanyang buhok at kinausap ko siya "Nate.... Why did you keep it a secret.... didn't we promise that we will love each other.... That we will be with each other..... That we wont leave one another....." Di ko na napigilan ang pag patak ng luha ko. Kung pupwede ko lang kunin kahit ang kapirasong parte ng kanyang sakit ay gagawin ko para kahit papanu ay hindi siya nag iisa sa pakikipag-laban sa sakit niya.

Wala akong ibang inintindi sa mga oras na iyon, all of my attention is focused on Nate. Nakatulog ako habang naka upo sa may gilid niya di ko na siya iiwan pa, I have lost Lance already I am not going to loose Nate without a fight.

Marahan kong naramdaman ang haplos sa aking buhok, gusto kong agad siyang lingunin pero may kung anu ang pumasok sa isipan ko at hinayaan ko na lang siya sa kanyang ginagawa.

"I'm sorry chum.... I have to do what I thought was the best, I dont want to leave you broken that is why when I learned about my illness I immediately asked Dj if he still loves you. I wanted to leave you to the best person. Sorry for leaving you.... I.....love....you...." Ang sabi niya

Di ko na napigilan ang sarili ko at doon ay nilingon ko na siya, walang humpay ang pag iyak ko, gusto ko siyang suntukin dahil sa gumawa siya ng desisyon para sa akin na hindi ko alam. Hindi na niya ako binigyan ng respeto, pakiramdam ko ay daig ko pa ang binastos ng pauli ulit dahil sa ginawa niya. Galit na galit ako sa kanya pero mas nangingibabaw parin ang pagmamahal ko sa kanya kaya hindi ko siya magawang bulyawan. Niyakap ko na lang siya ng mahigpit at doon ko binuhos ang lahat ng inis at awa ko sa kanya.

Lumipas pa ang mga araw na naging linggo kinausap na rin ako ng doctor na maswerte na kung aabutan pa siya ng bagong taon sa kanyang kondisyon. He looks strong pero inside he is actually slowly deteriorating dahil sa unti unti nang nkumakalat ang mga cancer cells at hindi na kayang habulin pa ng radiation. In short he only has 3 more months to live, I want to cherish those last 3 months with him.

Habang tumatagal ay unti-unti ko nang nakikita ang panghihina niya, parang pinipilit niya na lang na lumaban for me ramdam kong hirap na hirap na talaga siya, hindi na siya makapag salita nang hindi hinihingal. Ilang beses na ding dumalaw dito sa amin sila papa and just like a good father gus pinayuhan niya akong hayaan ko nang mamahinga si Nate since it was obvious na pinipilit na lang talaga niya ang sarili niya para sa akin.

Masakit isipin ang ganoon pero mas masakit na makita ko ang taong mahal ko na hirap na hirap na kaya doon nabuo ang desisyon kong hayaan na siyang mamahinga.

"Nate..... Chum..... I know that you are tired..... It is hard.... And painful..... but for your own good..... It ok..... You.... Can rest, you can go now chum... I'll be ok. You don't have to worry about me. I will be fine.... I love you Nathan Eoh Hallen....." Ang sabi ko at sa pagkakataong iyon ay narinig ko na lang ang isang malalim na hininga ni Nate and then.............

"Beeeeeeeeeeeppppppp.........."

He is gone.......

Sobrang sakit ang mawalan ng minamahal hindi lang isa kundi dalawang beses.

Just like Lance eh pina cremate ko si Nate pero after ng aming anniversary eh ikinalat ko sa dagat ang kanyang abo. I really want to set him free. Hinawakan ko na lang ang singsing na ibinigay niya sa akin noong nag propose siya sa akin. "I love you Nathan Eoh Hallen" ang huli kong sinabi bago ako umalis sa lugar na iyon bitbit ang empty urn na dating naglalaman ng abo ni Nathan.

I am trying to move on na from all of the pain, Nate was the first one then next is i asked papa to mail KM's ring to them sa London and Lance's ash naman I asked Sarrah kung pupwede ba niyang ilagay na lang ulit sa loob ng urn ni Lance.

I am not going to forget them, but I need to move on. How can I do that if I still have these items that will constantly remind me of them.

I moved out sa apartment namin ni Nate, sa San Diego and moved to New York. I have done everything na maisip ko na maaring makatulong sa akin sa pag move on.

~7 years later

Umuwi ako para sa kaarawan ng aking anak it has been a while since Last ko itong ginawa pero sabi ni LIFe naiintindhan daw niya ako kaya I am very thankful na siya ang naging anak ko

"happy birthday baby LIFe!!!" Ang bati ko sa anak ko for his 10th birthday

"Daddy, I'm no longer a baby!!! Look I even have a  girlfriend...." Sabay pakita sa amin ng picture ng isang cute na babae

Agad ko namang nilingon si Sarrah, mejo natatawa naman siya sa ginawa ng anak namin samantalang ang kapatid na si Ken naman ay nasa Japan nag celebrate with Keiji.

Si Dj naman ay nasa University pa daw kaya hindi siya makakadalo, somehow i feel relived na wala siya ngayon dito. Natatakot kasi ako na baka mauwi sa wala ang lahat ng ginawa kong pag limot pag makita ko siya. Baka kasi mahulog nanaman ako sa bitag ng pag-ibig pag nakita ko siya.

"Happy birthday bro!!!" ang sigaw ni Ken via Skype

"Happy Birthday son!!!" Ang sabi naman ni Keiji

Naging thankful ako kasi ganun nila kamahal ang anak ko, dahil hindi naranasan ng anak ko ang pinag daanan k nung bata pa ako.

Nagpatuloy ang celebration namin hanggang sa isang pamilyar na boses ang nagsalita

"You're back......"

Agad ko siyang nilingon and yeah tama ang hinala ko si Dj nga... Hindi niya alintana ang mga tao sa paligid agad lumapit sa akin at saka niyakap ako ng napaka higpit.

Hindi ko na rin mapigilan ang sarili ko at niyakap ko na rin siya. Eto na nga ang kinakatakot ko ang pakiramdam na ito, ang pakiramdam na tangin isang Dream Justin Fernandez lang ang may kayang pumukaw.

"Diba sabi ko sayo mahihintay ako....." Ang sabi niya habang hindi parin niya ako pinapakawalan

"Dj..... What if..... Sabihin kong..... Itigil mo na an pag hihintay......"

"Then..... I'll have to ask you now.... Para hindi na ako mag hintay pa...." Ang casual niyang sagot sa akin

Agad din naman nag hiyawan ang mga tao sa loob ng bahay namin. It feels like mga teen ager parin kami, we are actually 30 years old na, too old para sa mga pa-sweet-sweet na yan. Bumitaw siya sa kanyang pagkakayakap sa akin at saka agad na lumuhod sa harap ko

"Felix Lim.... Will you marry me?" Ang agad niya tanong sa akin

"I wont take NO for an answer.... and I wont stop until you say YES" ang muli niyang sabi

Natameme naman ako, feeling teen-ager ulit ako dahil sa ginawa niya. Yung mga tao naman sa loob ng bahay ay sabay sabay na sumigaw ng "YES!!!!!" Kahit na nga si Keiji and Ken na nasa Japan ay naki Yes na rin.

Di ko alam kung papanu ko sasagutin ang tanong niya sa akin. Kiuha niya na lang ang singsing at saka agad na isinuot ito sa aking daliri sabay sabi ng "Felix Lim..... I have loved you for a thousand years..... And for a thousand more to come..... I have also asked the entire universe to erase these feelings for you pero just like the wine it eh mas lalong timindi ang effect and concentration as the time passes by.... You don't have to say Yes agad pero know this.... Since alam ko and ramdam kong mahal mo parin ako kaya sooner or later you will say yes.... Ikaw lang ang hinihiling ko sa taas at sana um-OO ka na..... Mahal na mahal kita Felix Lim and I want to spend my life with you...."

Naging napakhaba ng litnaya niya tinaasan ko na lan siya ng kilay dahil sa ginawa niyang iyon, sila papa naman ay di mapigilan ang pag ngisi kahit na nga ang anak kong si LIFe ay abot tenga na din ang ngiti.

Tama din naman siya hanggang ngayon ay may nararamdaman parin naman ako para sa kanya, it was like when the first time na singot ko siya noon before moving to California. Hindi niya talaga ako tinigilan buong gabi kaya to make the story short I grabbed his face and then..... KISS.... Its just a simple kiss a smack para lang tumigil siya...

I opened my heart again for him.... Binalewala ko na ang mga takot basta ang ginawa ko na lang ay sinunod ko ang sinisigaw ng puso ko since naging academic partners kami. Matagal kong binalewala ang lahat ng ito pero sabi nila love is sweeter the second time around... Kaya siguro ganito ang nararamdaman ko.

Noon nag wish ako na sana makilala ko ang Family ko and sana mahalin ako ng taong mahal ko. I am the lucky one kasi natupad ang lahat ng hiling ko. I have sacrificed too much and felt the death not just once but twice, I have also lost two hearts and sila ang nagturo sa akin na pahalagahan mo ang bawat oras na kasama mo ang mga taong mahal m dahil hindi mo alam baka sa sunod na araw ay mawala sila agad while si Dj anamn ang naturo sa akin na kayang mahintay ng true love and hinding hindi ito mpapagod na mag hintay tulad ng ginawa niyang paghihintay sa akin although kinulit niya na lang ako sa bandang huli.

Rina.....

Hindi lahat ng hiling natin ay makakabuti at makakamit natin. May mga hiling tayong akala natin ay ok lang pero yun pala ay masama na ang epekto nito sa atin kaya nga we have to think not once or twice ng gusto natin sa buhay dahil hindi lahat ay tama may iba na tama lang sa simula pero toxic na pala in the long run.


Dream Justin.....

Hindi sapat na humiling ka lang at mag hintay dapat ay gawin mo rin ang parte mo para makamit  mo ang hiling na iyon. Noon humiling ako ng taong magmamahal sa akin, I have patiently waited for him na mahalin niya ako pero narealize kong hindi pala sapat na maghintay lang ako. I have to do my part para makamit ko ang hiling kong iyon, kaya sa huli eh nakuha ko din ang pinakahihiling ko ang mahalin ako ng taong mahal ko.

Sa ngayon we are now happily married and living together along with our sons Laniel John M. Fernandez, Daniel Michael M. Fernandez and Lanchester Iñigo Felix L. Fernandez. Yes napa change na agad namin ang surname ni LIFe since na gusto narin niyang maging iisa lang family name namin.

-END-

Chapter 31: Finale (Part 1)

Kung umabot ka dito ako na mismo ang magpapasalamat sayo dahil sa pinag tyagaan mo ang story ko...

Thank You Po sa naging pag support mo dito... Isang chapter na lang ending na....

-----

Felix Lim

"Ladies and Gentlemen it is our pleasure to welcome all of you to Los Angeles, For your own safety please remain seated and do not unfasten your seat belts until the seat belt sign is turned off" ang naging announcement na gumising sa akin.

We are finally back in California, just like what I said to papa I will move out. Susubukan kong muling mabuhay mag isa. At first eh ayaw nila pero dumating din ang time na na convince ko sila sa gusto ko.

I have already applied to other university and luckily I was accepted because of my academic records. From UCLA (University of California Los Angeles) I was able to transfer to SDSU (San Diego State University) di ko na ipinaalam kina Sarrah kung saan ako mag transfer dahil nga sa alam kong ipapa alam niya ito kay Dre.

As much as possible gusto kong malayo muna ako sa kanya. I want to heal and accept the fact na wala na si Lance.

It took us a few more minutes bago kami nakarating sa bahay and I don't want to settle down kaya agad kong sinabi kila papa na I want to move out as soon as possible.

"Nak... Are you sure you want to do this?" Ang tanong sa akin ni papa

"Yes pa, you dont have to worry about me, I'll call as much as I can and please do not tell anybody kung saan ako nag transfer even Sarrah." Ang tugon ko

"Ok, we won't pero nak... Anu daw ba ang status mo sa bagong University na yan?" Ang tanong ni Papa Aelvin

"Pa... Most of my previous subjects na nakuha ko sa UCLA ay accredited pero yung mga nakuha ko noon sa Philippines ay hindi nila in-accredit kaya I have to take them again, and based on my calculations eh it will take me another 3 more years para makapag tapos." Ang paliwanag ko sa kanila

-----

Hindi na nila pinahaba pa ang aming pag uusap dahil na rin sa pare pareho kaming pagod sa byahe, agad akong umakyat sa aking kwarto, di na ako nag unpack ng gamit ko since aalis din naman agad ako.

Matagal kong tinitigan ang kisame ng aking kwarto, nag iisip ako ng kung anu-ano pilit ko ring tinatanggap sa sarili ko na wala na si Lance.

Kinuha ko ang maliit na vial na may laman ng abo niya sabi ni Dre sa akin noon ay eto daw ang abo ng puso ni Lance. Di ko mapigilang umiyak habang hawak ko ang abong iyon.

"Beb.... I'm sorry...." Ang sabi ko habang hawak ang vial na yun

"If I could only turn back time...... Kaso di ko na magagawa iyon.... Beb... Alam mong mahal na mahal kita kaya pinag sisisihan ko ang nagawa ko noon sa boracay. It was supposed to be the happiest memory natin pero lahat ng iyon ay nag laho dahil sa kataksilan ko. Lance kung asan ka man please guide me.... Help me move on from you....." Ang bulong ko sa hangin

Ganoon ang naging posisyon ko hanggang sa naka tulog ako.

~3 years later

Graduation day sa SDSU

"B.S. Chemistry Felix Lim... Magna Cum Laude" ang sabi sa stage nang tinawag ang pangalan ko

I am proud na naka kuha ako ng ganoong parangal... Naging napaka bilis ng pahanon simula ng lumipat ako dito. Maraming babae at lalaki ang nagpakita ng interes sa akin pero hindi ko sila binigayan ng pansin sa kadahilanang takot parin akong mag open ng sarili ko.

May isa lang akong naging super close, kahit na ilang beses ko siyang tinurn down eh naging matiyaga parin siya and sabi niya kahit maging mag kaibigan lang daw kami ok na kaya pinag bigyan ko na lang siya sa ganoon.

"Felix!!" Ang sigaw ni Nathan Eoh Hallen

Agad akong lumingon para harapin siya, isa ng malking ngiti ang pinakita niya sa akin. Kung kaya ko lang siguro minahal ko na din siya kaso mas nangingibabaw parin ang takot sa loob ko.

"Chum... Didn't I tell you... You don't have to call me by my name you can call me Chum...." Ang sabi ko

Kumamot lang siya sa batok niya, pareho pa kaming naka toga and pareho kami ng tinapos na kurso kaya naging super close kami sa isa't isa.

"I feel kinda awkward calling you that... I don't want to think that you are already accepting my feelings for you that is why I just want to call you on your first name" ang sabi niya

"Ok... So what's up?" Ang tanong ko

"Aren't you going back to L.A.?"

"I'll be heading home tomorrow... Why?"

"I just want to ask if I can tag along... Since I dont have anyone or anywhere to go" ulila na kasi si Nate namatay ang buong pamilya niya sa isang car accident tanging siya lang ang naging survivor.

"Sure... Both of my father is asking me about you...." Ang sagot ko.

Yes alam nila papa ang about kay Nate and alam nilang ilang beses akong niligawan neto pero I made it clear na walang something sa aming dalawa.

It has been three years since na umalis ako ng L.A. kahit na kasi holidays eh di ako umuuwi lalo na nalaman ko mula kina papa na dumating na last year sa L.A. si Dre and sabi nila eh nag tuturo din daw siya sa UCLA.

Three years of moving on and accepting the fact na wala na si Lance and all I need to do now is to do the final step, yun ay puntahan siya kung saan siya naka himlay.

----

Habang nag byahe kami ni Nate ay napansin niya ang suot kong kwintas na glass heart tapos may lamang abo

"Hey... Felix... I mean... Chum.... Is this a real ash?" Ang tanong niya sabay hawak sa pendant ko

"Yes..."

"As in real human ash?"

"Yes..."

"Is he the reason why you turned me down?"

Agad akong napalingon sa kanya, di ko kasi inaasahan na tatanungin niya ako ng ganoon. Sa three years na pagkaka kilala ko sa kanya ay di ko alam na darating ang oras na tatanungin niya ako ng ganun. Agad ko lang na hinawakan ang pendant saka sinabi sa kanya ang lahat

"Now I know..... He is very lucky to have you... Can anybody imagine that up until now... You still love him... If only I can.... But it is now clear that I could never replace him.... I shouldn't have come along...." Ang sabi niya sa akin sabay tayo

Aalis na sna siya at lilipat ng upuan pero agad ko siyang pinigilan

"Nate please.... I turned you down because.... I am not yet ready.... Please.... I am happy to have known you, even though we are just friends you are special to me...." Ang sabi ko sabay ayos ng kwintas ko para makita rin niya ang singsing ni KM na katabi ng abo ni Lance

Hanggang ngayon pala ay andito pa sa akin ang singsing ni KM kahit na matagal ko na sanang gusto ibigay sa kanya ito pero di ko na iyon na gawa since na nakabalik na pala sila ng London. And just like KM, Lance has been a part of my life and I have to move on kaya ngayon all I have to do is ma finalize ang lahat para sa ikabubuti ko.

----

Sa aming pag dating sa LA ay wala akong inaksayang panahon at agad akong pumunta sa sementeryo kung saan naka lagay ang buong abo ni Lance. Nag iwan lang ako ng bouquet ng white roses

Si Nate naman ay lagi kong kasamaang sabi ko sa kanya I will try to give him chance.... Na siya din namang ikinatuwa niya.

On the second day ng pag dalaw ko sa puntod ni Lance ay may isang pag tatagpo ang di ko inaasahan.

Naramdaman ko ang papalapit na yabag sa akin at doon ko nakita si Dre may kargang bata. Oddly enough kamukha siya ni Lance pero sa malapitan eh nakikita ko ang sarili ko sa kanya. Di ko alam kung anu ang gagawin ko kung anu ang magiging reaction sa bata pero parang may kung anung hatak sa loob ko nung nakita ko siya

"Hi...." Ang bati sa akin ng bata

Hindi ako sumagot bagkus ay isang marahang ngiti lang ang isinagot ko sa kanya...

"Do you.. Know my daddy Lance?" Ang muling tanong niya sa akin

Nabigla ako sa sinabi ng bata, dito ko napag tanto na siya ang anak namin ni Lance... Ang anak ko kay Sarrah. Di na ako nakapag salita pa, isang matamis na ngiti lang ang ibinigay ko sa kanya sabay tumango.

Agad kong binuhat ang bata at napangiti na lang ako habang karga ko siya, di ko mapigilang manghinayang kung bakit di ko hinanap noon si Sarrah kung alam ko lang siguro ay lumaki siyang may kinkilalang ama.

"Hello baby... What is you name?" Ang tanong ko

"My name is Lanchester Iñigo Felix Mendoza-Lim... But mommy said her twin brother is my daddy Lance and my real daddy is Felix... She calls me by my nick name LIFe since daddy Lance died when I was very little." Ang bibong sagot niya sa akin

Di ko maiwasang di mamangha sa kanya, sa murang edad niya ay alam na agad niya ang katotohanan at parang normal na lang sa kanya ang lahat ng ito.

Nilingon ko si Dre at muli kong nakita na hindi niya inalis ang kanyang tingin sa akin. Mejo naging mature na din ang kanyang mukha pero di parin nawawala ang kanayng angking ka gwapuhan.

Nawili ako sa pakikipag laro ko kay LIFe at hindi ko na namalayan ang oras, halos ayaw ko nang matapos ang araw na ito dahil sa pananabik ko sa sarili kong anak. Tanging ang pag tawag na lang sa akin ng isang boses ang pumukaw sa aking attensyon.

"Felix...."

Itutuloy.....

Chapter 30: King's Finale

Chapter 30 is here then last two chapters na lang... Dont worry as promised eh I will post all the remaining chapters today... 


All shout outs will be done on the final chapter as yung pinaka FINAL....


Hope magustuhan ninyo ito....

-----

~1 year Later (After Felix left for California)

Since na umalis si Felix pabalik sa California ay tinupad ko na din ang aking pangako na hindi ko na siya muling gagambaliin at hahayaan ko na lang ang tadhanang mag desisyon kung kami ay muling magkikitang muli.

Regarding sa custody battle eh mas naging mas madali ang process kahit na hindi kasi ako ang biological na ama ng mga bata ay na grant parin sa akin ito sa kadahilanang nakita na nila na hindi na talaga capable na alagaan pa ni Rina ang mga bata dahil sa kanyang mental state.

Pinilit kong mag hanap ng trabaho at para kahit papanu ay mapatunayan kong karapat dapat na maging legal parent ng mga bata.

Mabilis na lumipas ang isang taon sa buhay namin ng mga bata at di ko namalayan na papasok nanaman pala ang bagong taon.

Tulad last year ay iisa lang ang hiling ko ang makasama ang taong mahal ko at iyon ay walang iba kundi ay si Felix.

~2 Years Later (After Felix left for California)

Ngayon ang kaarawan nila Dj at Lj just like any other years eh pinilit kong mag celebrate kasama sila. This day is not just any other day since aside sa birthday ng kambal ay birthday din ngayon ni Felix at ang pinaka masakit alalahanin sa araw na ito ay ang Death Anniversary ng best pinsan kong si Lance.

"Any news from you would be the best gift" ang bulong ko sa hangin

It has been 2 years since na bumalik siya sa California ang wala parin akong balita sa kanya.

Speaking of California si Sarrah naman ay ibinalita sa akin na mayroong opening sa University kung saan siya nag tuturo. Yes she is now a professor and hindi parin daw alam ni Felix ang tungkol kay LIFe (Lanchester Iñigo Felix Mendoza-Lim) ang anak niya kay Sarrah.

Sa ngayon eh nasa 2 years old na si LIFe. Sabi ni Sarrah ay kahit na siya ay wala na ding balita kay Felix. Lumipat daw kasi si Felix sa ibang University pagka balik niya ng California kaya kahit na siya ay di na niya lam kung asan na siya.

A week after ng birthday ng kambal ay muli naming binisita si Rina sa Mental Ward and just like any other day she has been screaming...

Kahit na ako nasasaktan ako sa naging kinahinatnan niya dahil sa aminin ko man ay naging parte siya ng buhay ko at siya parin ang ina ng mga bata.

At the age of 4 eh naging bibo at matalino sila di ko talaga maikakaila ang resemblance nila kay Rina at kay Byron. I never lied to them saying na ako ang tunay nilang papa they know the truth and for their age well, natanggap nila ito and naintindihan but di ko parin aalisin ang pangamba ko sa loob ko ang posibilidad na baka balang araw eh kasuklaman nila ako dahil sa ako nga ang nakapatay sa tunay nilang ama.

"Papa.... Is mama going to be alright?" Ang tanong ni LJ

"Let's pray.... For that anak..." Ang sagot ko, di parin kasi nawawala sa loob na kahit papanu ay muling bubuti ang kanyang kalagayan at babalik ang dating Rina na minahal ko noon.

"But papa.... Mama has been like that for a long time...." Ang mejo yamot na tugon ni DM

"DM.... Huwag kang ganyan.... Mama mo parin siya... Kahit na ganyan ang sitwasyon ni mama niyo... Don't forget that ok...." Ang pangangaral ko sa kanya

"Bleee... Yan kasi.... You are such a bad boy" ang pamimintas ni LJ sabay takbo sa likod ko

"Gusto mo atang makatikim ulit sakin...." Ang sambit ni DM sabay taas ng kanyang kamao tila nag aambang suntukin ang kanyang kakambal

"Ay... DM.... Mag aayaw nanaman kayo.... Diba ang sabi ko di kayo dapat mag away... Panu na lang pag dumating ang araw na wala na si papa, kayo na lang ang mag aalaga sa isa't isa.... Kaya dapat mahalin niyo ang isa't isa" ang sambit ko

"Ew papa.... I'm not Gay.... Di ko mamahalin ang looser na yan...." Ang sagot ni DM

"Not that kind of love nak... What i mean is... Mahalin mo siya bilang kakambal mo.... Kapatid mo... Ok na ba.... Sige na punta na kayo kay gran-gran...." Ang sabi ko sa kanila

Agad silang nag unahan papunta kay tita Serina... She almost abandoned her job as a doctor para matutukan lang si Rina. Halos araw araw ko siyang nakikita dito, most of the staff is saying na hindi na nga umuuwi si tita sa kanila.  

Marahan akong lumapit sa kanya, ganun parin si tita halos tulala na malalim ang iniisip.

"Gran-gran!" Ang sigaw ng dalawa nang makalapit na sila sa kanilang lola

"Oh.. Hello.... Kumusta ang mga pogi kong apo?" Ang sambit niya

"We're good... Pero si LJ is still being a looser... Iyakin....." Ang sagot ni DM

"No I am not!!" Ang sigaw ni LJ

Ganun ang naging sagutan ng dalawa, halos nakakatawa nang tingnan dahil napaka inosente talaga nilang dalawa. Marahan akong lumapit sa kanila at saka sila inawat

"Mga bata... That's enough.... Diba ang sabi ko..... Dapat love ninyo ang isa't isa...." Ang sabi ko

"Oo nga naman... Sundin ninyo si papa ninyo...." Ang dugtong ni Tita Serina

Halos walang pinag bago parin ang kalagayan ni Rina. It has been two years pero ganun parin siya sigaw ng sigaw at mistulang napakalayo na niya sa katotohanan.

"Ma...." Ang tawag ko, it has been a while since tinawag kong mama si Tita Serina

"Anu yun.... Ang sarap paring pakingan na ganyan ang tawag mo sakin ah... " ang sagot niya sakin

"Kasi po, tumawag na po ang pinsan kong si Sarrah sa California... Sabi niya may opening na daw sa University and naka pag submit na rin ako ng CV ko sa kanila...." Ang sabi ko

"So... Is this goodbye? Don't worry... Alam kong darating ang araw na ito... Just like what you have said noon, once na magkaroon ng chance eh aalis na agad kayo.... Ok lang ako.... Mamimiss ko lang ang mga apo ko... Too bad eh nasa papers na pinirmahan ko na once na umalis kayo ng bansa eh I will no longer have the right to call them APO... Dj pwede bang kahit for the last time eh doon muna sa akin ang mga bata bago kayo umalis?" Ang paki usap sa akin ni Tita

"It's ok ma... No Problem... Doon kami mag stay sa inyo...." Ang sagot ko

"Thank you nak..... Kelan pala ang alis ninyo?" Ang muli niyang tanong

"Sa Saturday na po...." Ang sagot ko

"Ang bilis naman... Sa makalawa na pala..." Bakas sa mukha ni tita ang lungkot. Hindi ko din naman kagustuhan ang putulin ang kaugnayan ng kambal sa kanila kundi siya mismo. Sabi niya kasi it is for the best na din naman.

Tulad nang napagkasunduan ay doon kami nag stay sa bahay nila Tita hanggang sa maka alis kami ng bansa.

~4 days after

Naging mabilis ang pag adjust namin lahat... Just like Sarrah have said eh wala na nga si Felix sa University. Hindi na niya tinapos ang kurso niya dito bagkus ay lumipat siya sa ibang lugar dito sa California.

Hindi din daw dumadalaw si Felix sa puntod ni Lance. Samantalang si Sarrah ay araw araw pumupunta doon right after ng kanyang class kasama si LIFe at si Ken... Naiwan kasi sa kanya ang dalawang bata nung nag hiwalay sila ni Keiji.

Things didn't work out between them as a married couple sabi niya pero they still have a constant communication.

As of now eh nasa Japan na si Keiji, English Teacher siya doon at dahil sa may dugong hapon itong si Ken ay pwedeng pwede naman daw silang pumunta doon kahit na si LIFe kasi dahil sa anak din naman ito ni Sarrah na kung saan ay Biological Parent ni Ken.

Malaki ang pasasalamat ko sa kay Keiji kasi kahit na hindi niya anak ni LIFe ay itinuring niya parin itong sariling anak kahit na nga naghiwalay na sila ni Sarrah ay bakas parin ang pagmamahal niya sa kanila.

Nang naging formal ang lahat at naka pasok na ako as Professor sa University ay naging napaka bilis ng panahon, isang taon na agad ang lumipas.

~3 years (After Felix left for California)

Naging napaka bilis ang oras dito, palibahasa ay trabaho, cementeryo at bahay lang ang naging route ko araw-araw kasama ko minsan si Sarrah o kaya naman ang mga bata.

Naging ganoon ang routine ko hanggang sa muling pag sapit ng death anniversary ni Lance.

Pag dating ko sa cementeryo kung saan naka lagak ang mga abo ni Lance ay may nakita kong isang tao na naka tayo.

It was yesterday since last kong napansin ang isang basket ng fresh White Roses sa harap ng paso ni Lance. Pinag walang bahala ko na lang ito pero sa araw na ito ay naaktohan ko kung sino ang taong iyon.

Marahan akong lumapit kasama ko ngayon ang 3 years old na si LIFe si Ken kasi sumama kay Sarrah at si LJ at DM naman ay may klase pa.

Ayaw kong mag assume pero ang bilis ng pintig ng puso ko habang palapit ako ng palapit sa kanya. Saktong ilang hakbang na lang ang layo ko ng lumingon siya sa akin at doon ko na kumpirma kung sino ang taong iyon.

Wala parin siyang pinag bago, ganun parin ang itsura niya. It is as if time has stopped for him. Agad kong binuhat si LIFe at saka mabilis na binagtas palappit sa kanya.

"Hi...." Ang tugon ni LIFe

Hindi siya sumagot bagkus ay isang marahang ngiti lang ang isinagot nito sa bata...

"Do you.. Know my daddy Lance?" Ang muling sagot ni LIFe

Dito ko nakita ang pagka bigla sa kanyang mukha. Agad niya akong tiningnan na tila may tanong sa kanyan mga mata pero sa halip na sagutin ko siya ay isang malaking ngiti lang din ang isinagot ko sa kanya sabay tumango ako.

Agad din niyang binuhat ang bata at doon ay muli kong nakita ang kanyang napaka gandang ngiti.

Dream Justin's POV END....... 

Friday, January 1, 2016

Chapter 29: Queen's Finale

SIge na nga po as New Year gift na rin siguro, here it is one of the 4 Finale's sana po magusuthuan ninyo kung papanu mag tatapos ang storya niya...

Shout out kay Henyoghurt, Emmanperito, Kieroblast143 at sa iba pa na silent readers HAPPY NEW YEAR everyone!!!!

-----

~3 Years Later

Rina Merioles

Pag gising ko ay hindi parin ako makapaniwala na ang isang dating pangarap ko noon ay nakamit ko na ngayon.

"mam your next schedule will be on Milan. You are expected to be there at least 2 hours before the show" ang sabi ng personal assistant ko

"Ok please prepare the jet we will leave immediately" ang utos ko

"Mommy!!" Ang sigaw ni DM

"Mom Daniel is so mean!!" Ang sigaw naman ni Lj na halos nagigilid na ang luha

"Kayo talaga... Anu nanaman ba ang pinag awayan ninyo?" Ang tanong ko

"It's because Lj is such a wuss... He such a looser..." Ang pamimintas ni DM sa kanyang kapatid

"Daddy!!!!" ang sigaw ni Lj

Hindi talaga basta nagkakasundo ang dalawang ito. Si DM na laging bully sa kanyang kakambal pero kahit papanu naman ay gusto niyang siya lang ang nakakagawa ng ganoon. It is like a twin's privilege.

"Oh... Anu nanaman ba ang pinag aawayan ninyo?" Ang tugon ni Daddy nila mula sa likod ko

Agad akong lumingon at para harapin ang asawa ko isang matamis na ngiti ang agad na napawi dahil sa halip na si DJ ang aking nakita ay si Byron ang lumapit sa akin.

"No...hindi ito totoo.... NO!!! NO!!!! NO!!!!" Ang sigaw ko

Tila isang napakapangit na bangungot ang aking kinalalagyan ngayon, di ko maalalang si Byron ang aking nakatuluyan.

Pilit ko paring iwinawaksi sa isipan ko ang lahat ng pangyayari. Sa aking muling pag dilat ng aking mga mata nagising ako sa isang kwarto. Agad kong hinwakan ang aking sarili inaalam ko kung totoo ang lahat ng ito.

"Panaginip lang pala..." Ang sambit ko

"Hey Hon.... Did you have a bad dream again?" Ang sambit ng isang boses sa katabi ko

Sa aking pag lingon ay si Byron nanaman ang nakita ko

"NOOOOOO!!!!!" Ang sigaw ko

Serina Merioles

After her recovery since that day, eh hindi na muling bumalik ang aking sweet little Rina. Nag break down siya lalo na nang malaman niyang wala na sa kanya ang lahat pati ang custody ng kambal.

Kahit na sa side ko eh pumayag na din akong i give up ang custody nila dahil alam kong hindi natalga niya kaya pa ang lagaan ang mga bata.

"NOOO!!!!!!" Ang muli niyang sigaw mula sa loob ng kanyang paded room

Masakit para sa isang ina na tulad ko ang makita siyang nagkakaganyan pero mas masakit para sa akin ang makita siyang sinasaktan lang ang kanyang sarili, kaya nag pasya na lang akong ipasok siya dito sa mental hospital para mas maalagaan siya.

It has been three years pero pareho parin ang sigaw niya. It seems like she is in a constant loop ng nightmare.

Last year yung last na naging pag bisita ni Dj kasama ang mga apo ko. He said na aalis na sila ng bansa doon na daw sila mag stay sa California since naka hanap na din daw siya doon ng trabaho.

After that time eh hindi na rin ako nag try na mag contact sa kanya. Pinilit ko na lang ding isipin na they simply don't exist.

Kinalimutan ko na sila all I want for now eh ang gumaling ang aking anak which is near to impossible sabi na rin ng mga doctor niya dahil sa tindi ng trauma na kanyang tinamo.

Paulit ulit na sigaw lang ang aking naririnig mula sa kanya

"NO!!!! Stay away!!!!" ang sigaw niya

She has been like that for the past three years since na gumising siya.

Rina's POV End......

Sunday, December 13, 2015

Chapter 28: The Rescue and Farewell

This is it... Chapter 28 it is almost the end... There will only be 4 chapters left and thank you for reading...

Hope you do enjoy...

Felix Lim

~3 days later

Nagsising ako sa isang puting kwarto. Sogurado ako nasa Hospital na ulit ako. Pinilit kong bumangon pero ay isang tao ang pumigil sa akin

"Gising ka na.... huwag ka masyadong gagalaw baka bumuka ang tahi mo sa balikat at tyan." ang may pag aalalang sambit niya.

Dahan dahan kong nilingon kung sino ang tao na nasa tabi ko. Di ko alam kung anu ang magiging reaction ko nung nakita ko si Dj may benda din sa ulo at may mga pasa sa mukha na tila ginawang punching bag.

"Nasan ako???" ang tanong ko sa kanya

"Shhhh.... you're safe..... and I'm sorry dahil nadamay ka nanaman sa gulo ng buhay ko" ang sagot niya

"Sila papa andito ba sila?" ang muli kong tanong

"Yes they're here.... may binili lang sila" ang muli niyang sagot

Ilang minuto pa ang lumipas at narinig ko ang pag bukas ng pinto. Ramdam ko ang agarang pag lapit sa akin ni papa. Niyakap niya ako ng mahigpit. Umiiyak siya at tila ayaw na niyang pakawalan pa ako.

"Thank god you're awake..... promise anak di na 'to mauulit pa..." ang sabi niya sa akin

"Pa..... kelan pa kayo dito sa Pilipinas?" ang marahan kong tanong

"Nak.... we've been here for almost half a year.... it's been 4 months and 2 weeks na since kami dumating dito." si Prof. Cruz ang nagsalita. Ewan hanggan ngayon parang di ko parin talaga siya matawag na papa.

"Pa....si.....Lance? asan siya?" ang muli kong tanong

Agad na bumitaw si papa sa kanyang pagkakayakap sa akin at tiningnan si Dj pati na rin si Prof. Cruz. Sa kanyang muling pag lingon ay naaninag ko sa kanyang mga mata ang labis na kalungkutan.

"No....pa....please.....don't......Nakita ko pa lang siya........" ang sabi ko habang nag uumpisa nang tumulo ang aking luha

Naramdamn ko na lang ang pag hawak ni Dj sa aking kamay at saka may inabot ito sa akin.

"Lix..... this is part of him....." ang sabi niya

Isang maliit na vial na may lamang abo. Di ko alam kung anu ang gagawin ko kung iiyak ako, kung sisigaw ba ako o ano. Labis na kalungkutan ang biglang bumalot sa aking puso. Tila may isang parte na nito ang habang buhay nang may puwang na kahit kailan ay hindi na mapupunuan.

Sa sobrang kalungkutang aking naramdaman ay tila muli akong nagnhina at unti unting nandilim ang aking paningin.

Dj Fernandez

~day of the rescue

Hawak ko ngayon ang naghihingalong si Rina at pilit na pinapatigil ang pag durugo ng kanyang sugat.

"Rina!!! don't you dare die!!! lumaban ka para sa mga anak mo!!! Rina!!!!I

Di ko alam kung papanu ako tatawag ng tulong at di ko din naman alam kung asan kami kaya alam kong malabo na ang tiyansang malalagpasan niya ito.

Ilang saglit lang ay may narinig akong nag ring, ang cellphone ko....

Agad ko itong hinanap at saka tiningna kung sino ang tumatawag. Isang unkwon number kaya minabuti ko na lang itong sagutin.

"Hello......" ang bungad ko

Kabilang linya........

"Po?" ang pag tataka ko sa kanyang sinabi

Agad kong pinindot ang loud speaker para kahit kausap ko ang nasa kabilang linya ay maasikaso ko parin sila Felix at Rina.

"Ano pa ba ang kailangan mo sa amin? Dj di namin kaya ang hinihingi mong pera.... ako na mismo ang nag mamakaawa sayo pakawalan mo na ang anak ko...." ang sambit ni tito Anton

"Tito, di ko po alam ang pinag sasabi ninyo.... pero kung anu man po yun pwede po bang paki trace na lang ng tawag na ito at di ko alam kung saan kami dinala... kasama ko po ngayon si Felix, Wala po siyang malaay ngayon dahil sa...... dahil sa ginawa sa kanya ni Rina at Byron" ang sambit ko.

"Anung ibig mong sabihin DJ? ibig sabihin pati ikaw ay biktima din? eh bakit yung text mo....." pero agad ko siyang pinutol

"Tito kahit ilang beses mo pong ipag pilitan yan ay ganun at ganun ang sagot ko! wala akong alam diyan.... pero sa ngayon ay importante si Felix kaya po please pa trace na po ng tawag na ito!" ang giit ko para hindi na tumagal pa ang usapan

Alam ko buhay pa si Rina, bakas sa mukha niya ang pagka wala ng kulay dahil sa dami na rin ng dugo ang nawala sa kanya, si Byron naman ay maaninag mo ang marahang pag hinga na indikasyon an buhay parin siya.

May kung anung nag udyok sa akin na tapusin na an lahat pero pinigilan ko ang sarili ko. Gusto ko pag dusahan niya ang ginawa niya sa amin ni Felix.

Makalipas ang ilang saglit ay may narinig na ako na mga alingangaw ng sirena sa labas. Di ako umalis sa tabi ni Felix habang nag hihintay ako wala parin siyang malay.

Sabay sabay kaming lahat na dinala sa Ospital. Akala ko ay talagang napaka layo namin yun pala ay nasa isang kanto lang kami malapit sa Ospital na kung saan ay naka confine dati si Felix nung naaksidente sila sa boracay.

Tanging isang malawak na bakanteng lote ang maaninag sa labas pag baba ko sa abulansya. Pare parehong ni rush sa OR silang tatlo lalo na si Rina dahil sa tama ng bala na tumagos sa tiyan niya.

Ako naman ay sa ER nila dila dahil din sa sugat na tinamo ko sa ulo pati na rin sa mga pasa ko. Habang nasa loob ako ay di parin maalis sa isipan ko kung baka sakaling di na gumising pa si Felix at kung anu ang gagawin ko pag nawala siya.

Mahal na mahal ko talaga siya at tiyak akong ikakamatay ko pag nangyari iyon. Minsan na siyang nawala sa piling ko kaya di k na hahayaang muling mangyari iyon. Kahit na anung mangyari ay ipaglalaban ko ang nararamdaman ko para sa kanya lalo na ngayon na tapos nanamn ako sa pag aaral kaya kung bumalik man sila ng California ay pwede na akong sumama sa kanya.

Agad din naman akong naging out patient dahil sa nakita nilang hindi naman ganun kalala ang mga natamo ko. Ilang oras pa ang hihintayin para malaman kung anu na ang status ni Felix.

Agad akong pumunta sa wating area kung asan sila Tito Anton at Prof. Cruz. Maaninag mo sa kanila ang labis na pag alala.

Aktong lalapit na ako nang makita ako ni Prof. Cruz at saka ginalaw niya na lang ang kanyang ulo indicating na huwag muna akng lumapit. Labis na pag tataka ang aking naramdaman sa mga oras na iyon bakit ganun ang ginawa niya.

Siguro ay nabasa ni Prof. Cruz ang expression ng mukha ko kaya marahan siyang lumapit sa akin.

"Dj alam ko kung gaano kaimportante sayo si Felix pero sana hayaan mo muna kami ng papa niya.... Gulong gulo parin ang isipan ni Anton hanggang ngayon at ikaw ang isa sa mga sinisisi niya kung bakit nagkaganito ang si Felix" ang mahaba niyang sabi sa akin

"Pero Prof. Cruz..... maniwala po kayo hindi ako ang may pakana ng lahat...." ang giit ko

"First of all don't call me Prof. Cruz dahil wala na ako sa University and second Lim na ang apelyido ko dahil kasal na kami ni Anton and last you can call me tito Aelvin... Alam kong wala kang kasalanan kaya nga ako nakikiusap sa ngayon. Bibigay din yang si Anton at maliliwanagan din yan bukas o sa makalawa. Kaya ikaw mag pahinga ka na muna you'll need it." ang sabi niya sa akin sabay ngiti. Kahit papanu ay parang gumaan ang pakiramdam ko dahil naniniwala sa akin si Prof. Cruz este si tito Aelvin.

Anton Lim

~7.5 hours after the rescue

Di parin ako mapakali sa aking upuan at maiging naghihintay sa update ng doctor sa kalagayan ng anak ko.

Narinig ko ang unang beses na paliwanag sa akin ni Dj pero tila ayaw tangapin ng utak ko ang kanyang side dahil sa fixed ito na siya ang may pakana ng lahat ng ito at hindi ito mararanasan ng anak ko kung hindi dahil sa kanya. Pero kahit papanu ay may isang parte ng isipan ko ang nagsasabi din naman sakin na kung di rin naman dahil sa kanya ay di ko mahahanap si Felix.

Marahang hinaplos ni Aelvin ang likod ko, lagi na niya itong ginagawa pag nakikita niyang malalim ang iniisip ko simula nung bumalik kami dito mahigit 4 nika buwan na rin. Marahan ko siyang nilingon, puno ng pang unawa at pagmamahal ang kanyang mga mata. Siguro kung di dahil sa kanya ay matagal na rin akong nag give up sa buhay na ito.

~9 hours after the rescue

Lumabas na rin sa wakas ang doctor mula sa operating room.

"Sino ang kamag anak ni Byron Gonzales?" Ang tanong niya pero walang nag salita sa amin dahil sa wala naman talaga dito kung sino man ang kamag anak ng hayop na yan.

"Dok how about my son... Felix Lim... Kumusta ang kalagayan niya?" Ang agad kong tanong

"He's fine, the wound on his side has been sewn shut and the one on his shoulder is just a bullet scratch...but according to his medical records eh we still need to observe him since na he is still recovering from the last trauma before all of this.." Ang mahabang sabi ng doctor. 

Oddly enough eh hindi na pala si Serina ang attending physician ni Felix last I heard eh she requested to another doctor na itransfer ang data nila Felix from her. Way too many patients na daw ang nasa kanya kaya she needs to lessen the load.

Yung anak naman niya na involved din sa pagka kidnap kay Felix ay sinasabing nasa critical condition dahil sa massive blood loss and internal organ damage. Tumagos kasi ang bala mula sa kanyang likod paharap.

-------

Right after the operation eh we are all inside the Private Room kung saan si Felix. May Police protection narin sa labas incase of something like the last time ever happens again.

Ang amo ng kanyang pagtulog parang walang nagyaring masama. Gusto ko nang makitang gumising siya gusto ko nang makausap ulit ang anak ko.

Nasa ganoon kaming sitwasyon nang biglang bumukas ang pinto. Napalingon ako dito at nakita ko si Dj tila bumigat ng dugo ko ayaw kong lumapit siya kay Felix pero sabi ni Aelvin eh mabait naman talagang tao si Dj at mahal na mahal talaga nito si Felix.

Ayaw ko mang payagan ay wala akong magawa dahil kita ko sa mga mata nito ang pag mamaka-awa na payagan ko siyang lapitan si Felix. Kita ko ang pagka sinsero nito at maging ang asawa kong si Aelvin ay nakikiusap na din na hayaan ko siya.

Naging ganun ang set up araw araw nang nandun si Dj sa kwarto ni Felix tila ayaw nang bumalik sa kanyang sariling kwarto para makapag pahinga ito. Kahit ang mga nurse eh hindi siya mapabalik dun kaya pati ang daily check ups niya ay dun nadin gingagawa sa kwarto ni Felix.

~3 days after the rescue

Saglit lang akong lumabas ng kwarto para bumili ang pagkain namin... Discharged narin naman si Dj kaya andun na siya namalagi sa kwarto ni Felix. Di parin siya umaalis at umuuwi, dinadalhan na lang namin siya ng mga damit para pamalit niya.

Malaipas ang ilang minuto ay nakabalik na ako sa hopital at sa aking pag pasok ay halos mabitawan ko ang hawak kong pagkain dahil sa sobrang tuwa.

Agad akong lumapit sa kanya at niyakap siya ng mahipit "Thank go you're awake..... promise anak di na 'to mauulit pa..." ang sabi sambit ko habang yakap yakap siya.

"Pa..... kelan pa kayo dito sa Pilipinas?" ang marahan niyang tanong sakin tanong

"Nak.... we've been here for almost half a year.... it's been 4 months and 2 weeks na since kami dumating dito." Si Aelvin ang sumagot sa kanya na nasa likod ko lang.

"Pa....si.....Lance? asan siya?" ang muli niyang tanong sakin

Agad akong bumitaw sa pagkakayakap marahan kong inangat ang aking ulo para tingnan si Dj at si Aelvin, di ko kasialam kung papanu ko sasabihin sa kanya ang pag panaw ni Lance 4 months ago. Di ko maiwasang tingnan siya habang pinipilit kong pigilan ang sarili kong luha. Aminado naman ako napamahal na sa akin si Lance at gusto ko siya para kay Felix pero di ko parin lubos maiisip na magagawa niya ang ganung bagay.

I'm still on the state of denial pag yun ang pinag uusapan, pero si Sarrah na mismo ang nag confirm samin na mayroon ngang suicidal tendencies si Lance and he is easily broken lalo na pag usaping puso. Inamin din naman ni Dj na nakita niyang lumakad palayo si Lance noong panahong hinalikan niya si Felix kaya napag dugtong dugtong namin na si kagustuhan nga ni Lance ang mamatay kasama ang taong pinakamahalaga sa kanya.

"No....pa....please.....don't......Nakita ko pa lang siya........" Ang pag mamakaawa niya na huwag kong sabihin kung ano ang nasa isip ko. Sa mg oras na iyon ay nagsisimula naring umagos ang kanyang mga luha.

Nakita kong marhang inabot ni Dj ang kamay ni Felix at dito niya inabot ang isang bagay na makakpag patunay na wala na si Lance.

"Lix..... this is part of him....." ang sabi niya

Isang maliit na vial na may lamang abo. Bakas sa mukha ni Felix ang sobrang kalungkutan maging ako na ama niya ay di ko alam kung anu ang pwede kong gawin para kahit papanu ay maibsan ang kanyang nararamdaman.

Hindi ata niya kinaya ang lahat at muling nawalan ng malay si Felix. Agad kaming nag takbuhan para gabayan siya.

"Doc!! Tulong!!" Ang sigaw ko

Agad din namang nag sitakbuhan ang mga nurse para tingnan kung anu ang nangyari.

Makalipas ang ilang saglit ay agad na nagsalita ang doctor. "Mr. Lim I think breaking the news to him was way too fast for him. Dapat sana hinintay ninyong fully recovered na ang anak ninyo bago siyo sinabi ang balitang iyon."

"Doc is my son going to be ok?" Ang tanong ko

"Yes, he is fine... Na shock lang siguro siya kaya siya nawalan ng malay... I am just going to give him some medicines for his injuries and I'm sure he's going to be fine. But next time hinay hinay sa pag balita sa kanya baka magkaroon ng sakit sa puso ang anak ninyo." Ang bilin niya

Agad din namang lumabas ang doctor at muli naming pinag masdan si Felix. May naka kabit na oxygen sa kanyang ilong, payapang payapa ang kanyang hitsura pero mas gusto kong gising siya kesa ganito ang kanyang kalagayan.

Serina Merioles

Di ako makapaniwalang kayang gawin ng sweet baby girl ko ang mga bagay na iyon sa kanyang kuya.

Di ko naman na kayang harapin pa sila Anton dahil sa mga pangyayari. Kaya ko nga napag pasyahang i-give up ang pagiging attending physician niya kahit na mabigat sa aking kalooban. 

Hindi ako kilala ni Felix at alam kong hindi niya ako kailangan, kaya ako na mismo ang lalayo para na rin sa kanyang ikabubuti.

I immediately requested to transfer Rina to another Hospital na alam kong well equipped with her kind of situation.

She is still in coma kaya as a mother and a doctor i have to do everything i can to ensure her survival. I have been working in this Hospital for a long time and I know na walang kakayanan ang ospital na to give better treatment sa kundisyon niya.   

Felix Lim

"Beb.... Wake up beb....." Ang naririnig kong boses

Agad akong nagising sa isang kwarto. I do recognize this place, ito ang kwarto ni Lance inikot ko ang aking paningin at sa aking likod nakita ko si Lance.

He is smiling, those perfect smile...

"Beb... Wake up...." Ang sambit niya

"No... can we stay here just a few more minutes please beb...." Ang sagot ko sa kanya

"No... Beb you have to wake up.... Tito Anton and Tito Aelvin are wating for you... So get up...."

"Beb....." Ang sabi ko pero unti unti nang dumidilim ang paligid at kasabay sa pag dilim ay pag laho din ni Lance

"Beb..... Don't go!!!"  Ang sigaw ko

"I'm sorry for everything.... Felix.... You have to wake up.... Dj is waiting for you.... Your Family is waiting for you..." Ang naririnig kong boses niya

----

Unti unti kong minulat ang aking mga mata, nasa Ospital parin ako sa aking tabi ay nakita ko si Dj mahibing na natutulog at naka yuko, hawak ang aking kamay. Sa may kabilang dako naman ng kwarto ko ay sila papa at tito aelvin ang ankita ko tulog din.

Marahan kong hinaplos ang buhok ni Dj at doon ay muli siyang nagising...

"You're awake...." Ang sabi niya

Isang ngiti lang ang iginawad ko sa kanya, tila wala akong lakas na mag salita. Everything in him still reminds me of Lance. As much as I love him and want to be with him, ganun din ang pangungulila ko kay Lance. I dont think I can look at him the same way ever again. The gaping hole in my heart is just too much for me to handle.

I need to heal I need some time...

"Nak... Ok ka na ba? May masakit ba?" Ang dinig kong sabi ni papa

Pinilit kong mag salita "No pa... Ok lang...ako....pa.... Can Dj and I have some time....alone....."

"Ok...."

Agad din namang ginising ni papa si tito Aelvin at niyaya itong lumabas na muna. Agad kong nilingon si Dj at saka nag salita

"Dre.... I'm Sorry" Pero agad niyang pinutol ang aking sasabihin

"Shhhh......No..... Lix...... I'm sorry.... Siguro if it, weren't for me.... Di ka maiipit sa gulong ito.... I have made a promise... to him(turo sa taas) na pag niligtas ka niya at nalapasan mo ito.... I will give you space... And time to think and heal...." Ang sabi niya

"Dre.... It is also my fault..... Partially... Ginusto ko rin ang pag halik na yun.... I get it..... I don't know how... Pero I think nalaman ni Lance ang lahat ng iyon kaya niya nagawa iyon.... I do love him.... And I love you too.... Pero as of now.... Di ko alam kung kaya kong muling buksan ang puso ko...."

"Lix.... Remember this?" Inilabas niya ang isang crytalized tulip, ito ang ibinigay ko sa kanya noon bago ako umalis ng Pilipinas..

"This means... That my love for you will always be here (sabay turo sa puso) and hindi ito mawawala... I will give you the time you need and I let the fate decide kung kelan tayo muling magkikita... For now this will be our farewell.... I love you so much to the extent na kaya kong layuan ka para sa ikabubuti mo.... I want you to heal and open your heart sa tamang panahon... I will fight for our love pero sa ngayon you need to heal" Ang sabi niya sabay halik sa aking noo. Dahan dahan siyang tumayo at saka akmang lalabas na nang muli ko siyang tinawag

"Dre.... Wait...." Muli siyang lumingon sakin and this time he is crying his heart out....

"Thank you....." Ang sambit ko, tapos nun ay lumabas na siya ng kwarto ko.

Agad din namang pumasok sila Papa at tito Aelvin pati na rin si Tita Joana kasam niya si Ej na naka wheel chair. She said na hindi ako naalala ni Ej dahil sa nagkaroon siya ng partial amnesia and nakalitan niya ang isang parte ng kanyang buhay.

Marahang ngumiti lang ito sa akin at saka inabot ang kamay ko

"Nice to meet you... Felix.... I'm Ej...."  Ang sabi niya

"Its nice to meet you too...." Ang sagot ko

"Nak what happened bat umiiyak si Dj?" Ang tanong ni tito Aelvin

"We both decided to go on our separate lives for the time being.... He said alam niyang I have to heal and recover.... And he is willing to stay out of my life and let the fate decide kung talagang para kami sa isa't isa... Papa.... When are we going back to California?"

"As soon as ma discharge ka... We can go...." Ang sagot ni papa

Dj Fernandez

Parang may libo-libong kutsilyo ang itinarak sa aking puso sa mg oras na iyon. Masakit man pero nangako ako na lalayuan ko siya malagpasan lang niya ang pagsubok na ito.

I will let the fate decide kun talagang para nga kami sa isa't isa.

Agad akong umuwi sa Condo namin ni Rina only to see kuya Jethro with the twins...

"Where the hell have you been young man? And where is that b*tch of a mother... Napaka iresponsable niyo naman na iwanan lang ang mga bata...." Ang agad na sigaw ni kuya sakin

I explained everything to him at parang natameme siya at di alam kung anu ang sasabihin niya for the first time, kuya Jethro is out of words...

"So anu na ngayon ang balak mo sa mga batang ito? I mean sa papel yeah you are the father pero they are not yours..." 

"I will adopt them... Napamahal na rin sakin ang mga ito and I don't think Rina will be able to take care of them...." Ang sagot ko

Dito ko na lang sa kanila ibubuhos ang pagmamahal ko kay Felix...

Felix Lim

~1 week after the rescue

It has been a 3 days since naka labas ako ng ospital ang we are now on the air port and heading back to California...

I still don't know what to do there, I mean the school it self will be a giant reminder of Lance.. One step at the time and the first one is to accept the fact that he will no longer be with me...

I will take us 13-16 hours of flight this time with a quick stop to honolulu..

Dj Fernandez

After that day, ay di na talaga ako nagpakita sa kanya. Agad ko din namang inasikaso para malegalize ang costody ng mga bata sa akin.

It has been a week since that day and ang balita ko naka labas na si Felix and he is now on his way back to California. I do hope makapunta ako dun one day pag ok na ang lahat, pag ramdam kong ready na ulit siya pupunta ako. I will not look for him I will let destiny do its work, kung agkita kami dun edi ok pero kung hindi its ok also.

These past few days, eh nakita ko na rin sa wakas ang mukha ng tao sa panaginip ko... And it really is Felix, sa panaginig kong iyon he is smiling at me and we are in front of the altar saying our vows for each other.

Sa aking pag labas ng condo ay nakita ko sa kalangitan ang pag daan ng isang eroplano. I dont know kung yun ang sasakyan ni Felix pero sinundan ko ito ng tingin at saka humiling "Hiling kong makasama ang taong mahal ko... Sa tamang panahon... Sa tamang pagkakataon.... Farewell for now Felix...."

Itutuloy.....

A/N

 The Doctor did not break the news but Byron did not make it... Namatay siya sa operating table dahil sa massive blood loss.

This is for all of you na silent lang at ayaw mag comment... Kahit na mukhang nahihiya kayo I will still thank you kasi pinag tyagaan niyo ang pag basa ng storyang ito... I can't be thankfull enough knowing na there are still some people na nakuha ko ang attention because of this story makes me happy, you all stayed until this part kaya I will bow down to you and say thank you so much for the support..

I do hope mag patuloy ang pag support ninyo sa akin sa mga susunod pa...

Sunday, December 6, 2015

Chapter 27: Dark Times (Part 2)

I am almost at the finish Line hope you guys do enjoy this story... I never thought na makakaya ko parin  na umabot sa ganito kahaba kahit na itinigil ko na ito ng ilang taon. Well I do miss the past since marami sila dati na nag cocoment and nag flood ng likes both here (blogger) and sa Facebook ko pero since natigil ko ito three years ago malabo nang magbalik pa sila since na busy na ang lahat sa kanya kanyang buhay and I know na kasalanan ko dahil pinaghintay ko ng THREE YEARS diyosko kahit ako maiinis pag ganun katagal....

Pero enough of that so here it is hope you do like this part....

Dj Fernandez

"Rina!!!! P**tang *na mo!!! pakawalan mo ako dito!!" ang sigaw ko pero di parin siya lumalapit sa akin

Ilang oras na ang nakalipas mula nang nag kulong sila sa kwartong iyon kasama si Felix. Hindi ko alam kung anu ang gagawin ko.

"Rina!!!"

"Rina!!! anu pa ba ang kailangan mo!!!" sa aktong iyon ay lumabas siya amy mga bahid ng dugo ang kanyang damit

"Hayop ka Rina!! anu pa ba ang kailangan mo! nakuha mo na ako diba! bakit andito si Felix?" ang saad ko

"I just need him to suffer, kasi inagaw niya ang lahat sa akin" ang sagot niya

"What do you mean, andito na ako diba! ibinigay ko na gusto mo!" ang sigaw ko

"Oo Dj akin ka lang! at walang ibang pwedeng kumuha sayo kundi ako lang pero may iba pang atraso sa akin ang Felix na yan kaya kailangan niyang mag dusa! inagaw na niya ang lahat sa akin, at hindi ako papayag na pati ang mommy ko ay maagaw niya rin!!!" ang sagot niya sa akin

"Anung ibig mong sabihin na pati ang mommy mo? Anung pinagsasabi mo Rina?" ang sunod sunod kong tanong sa kanya

"Hinding-hindi ako papayag na kilalanin siyang anak ng mommy ko dahil ako lang ang anak niya at hindi ang bastardong yon!!!"

"You mean magkapatid kayo sa ina?" ang muli kong tanong

"Surprised? well me too kaya nga dapat ko 'tong gawin. I'm simply eliminating the threat...." ang sabi niya samay ngiti

"Rina! please stop! ako na ang nagmamakaawa sayo please....pakawalan mo na si Felix" ang paki usap ko

"Well let me see, how about.......NO!!!!"

"One reason is that I just want to see you beg for mercy, and hindi ko naman magagawa iyon sayo so, I tried this and well effective siya ha. Let me ask you Dj, anu ba ang pinakain sayo ng Felix na yan at ganyan ka? to think the great Dream Justin Fernandez is begging for the freedom of who, Felix Lim? just who the F**k he think he is? isa ba siyang santo at ganyan ka para sa kanya?"

Hindi ako naka sagot sa kanya sa puntong iyon, di ko nga rin alam kung bakit, pero ang alam ko ay handa akong gawin ang lahat para sa kanya dahil mahal na mahal ko siya.

"Tsss, pathetic. Just look at you. Ibinaba mo ang sarili para sa kanya pero hindi niya kayang suklian ang nararamdaman mo. Kaya dapat pa nga magpasalamat ka sakin kasi I'm taking care of this messy situation that you are in."

Agad din naman siyang nag akad palayo. Ako naman ay nagmukmok na lang hindi ko alam kung anu ang gagawin ko, gusto kong tulungan si Felix pero wala akong magawa

Nasa ganoon akong sitwasyon nang may narinig akong ikinabigla ko

BANG!!!!

Putok ng baril mula sa loob ng silid kung asan si Felix. Agad akong tumayo pero alam kong kahit na anung gawin ko ay wala parin akong magagawa. Pilit kong niyugyog ang rehas pinto hoping na masira ko ito.

Ilang sandali pa ay lumabas na si Byron mula sa pinto may mga talsik ng dugo ang kanyang damit at naka ngiti ito na parang nagsasabing "SUCCESS"

"Byron!!!  Hayop ka anung ginawa mo kay Felix!!" ang muli kong sigaw

"Oh don't worry, ikaw ang isusunod ko...." agad siyang mapit sa akin naka tutok pang baril sa at sigaw ng "DAPA!"
Alam ko na pag nanlaban ako ay hindi siya matatakot na gamitin ito kaya kahit na labag sa kalooban ko ay agad akong dumapa.

Pumasok siya sa aking kulungan at saka itinali ang mga kamay ko tapos hinampas niya ako sa likod ng ulo ko dahilan para mawalan ako ng malay

Felix Lim

Muli niya akong itinali kamay at saka ibinitin ito, at dahil nga sa hindi ko magamit ang mga paa ko ay tanging ang mga taling iyon lang ang nagsilbing suporta sa akin para manatiling naka tayo.

Walang habas niya akong pinag susuntok kung saan-saan, gusto kong sumigaw pero tiniis ko ayaw kong ipakita sa kanila na nahihirapan na ako

"Sino ka ba!?" ang saad ko sa kanya. Doon sa mga oras na iyon kasi eh kumpirnado ko nang hindi siya si Lance.

"Anu ba ang kailangan mo sakin?"

"Wala, gusto lang naman namin na gamitin ka para pahirapan ang isang tao" ang sagot ng isang babae mula sa likod niya

Si Rina, Agad siyang lumapit sakin at saka ako sinampal at kinalmot. May dala din siyang maliit na kutsilyo at saka niya ako nito hiniwa sa may tagiliran malapit sa dati kong peklat.

"Masakit ba Felix, or should I say.... Masakit ba KUYA!" ang sabi niya na aking ikinagulat kahit na gusto ko nang sumigaw sa sakit na aking naramdaman ngunit hindi ko magawa dahil sa bumagabag sa isipan ko na tinwag niya akong "KUYA" kaya di ko na naramdaman ang sakit ng sugat na iginawad niya sa akin


"Finish him....." ang muli niyang sabi sabay labas ng kwarto

Di ko alam kung anu ang magiging reaction ko sa mga oras na iyon gulong gulo ako at unti unti ko nang nararamdaman ang hapdi at sakit nang sugat sa tagiliran ko na binigay sa akin ni Rina.

Marahang siyang nag lakad palayo at saka may kinuha sa loob ng drawer sa mesa, ilang saglit pa ay doon ko na naaninag ang kanyang kinuha. Isang baril sabay kasa nito sa harapan ko mismo.

"Siguro naman its still proper na makilala mo ako, by the way school mate tayo. I was the ever loyal lover ni Rina although she didn't even bother na suklian ang nararamdamam ko dahil sa Dj na yan kaya eto ang gagawin ko.... Kukunin ko si Dj sa labas at dito mismo sa harapan mo pasasabugin ko ang ulo ng hayop na yan dahil sa kanya ay hindi ako kailan man nakita ni Rina.... pero bago ang lahat..." ang sabi niya sa akin at saka itinutok ang baril sa direksyon ko tapos

BANG!!!!!

Dinaplisan ng bala ang aking balikat, gusto ko na talagang sumigaw sa mga oras na iyon pero hindi ko ginawa dahil ayaw kong makita nila ang paghihirap ko. Gusto ko ipakita sa kanila na hindi ako natatakot.

Iisa lang ang taong kilala ko noon na laging nakabuntot kay Rina at 'yon ay si Byron pero ang laki ng pinagbago ng kanyang hitsura na halos di ko na makilala. Hinang hina na rin ako dahil sa pagod at sakit ng katawan at sa mga oras na ito ay unti unti ko nang nararamdaman ang aking mga paa.

Ilang saglit lang ay lumabas na siya ng kwarto at sa pagkakataong iyon ay muling bumlik si Rina at saka lumapit sa akin.

"Rina please, pakawalan mo na ako, di ko alam kung anu ang pinag sasabi mo kaya please. Hindi naman kita ginambala ah kaya bakit mo ba ito ginagawa sa akin?" ang tanong ko sa kanya

"Oh don't tell me na di mo alam na ang mommy ko at ang mommy mo ay iisa lang... hmmmmm.... pwede nga after all eh halata namang walang balak ang mga bakla mong ama na aminin sayo kung sino ang tunay mong ina. Pero let's just put it this was brother dear... Hindi kita matatangap na kapatid dahil isa kang salot at tinik sa lalamunan ko!!" ang tugon niya sa akin

"Rina please, alam mo ba talaga ang balak ni Byron?" ang muli kong tanong sa kanya

"Oh I don't care as long as mawala ka buhay namin ni Dj... I don't care at all" ang sabi niya

"Rina..... kung alam mo lang ang sinabi niya sa akin ngayon lang..... balak niyang patayin si Dj.... kaya please kung talagang mahal mo si Dj tulungan mo siya...." ang muli kong saad sa kanya

Pero sa halip na paniwalaan niya ako ay tanging mag-asawang sampal ang inabot ko sa kanya... "At panu ko nasisiguro na hindi mo ako nililinlang para mapasayo si Dj?" ang bulyaw niya

Sa aktong iyon ng aming pag uusap ay muling pumasok si Byron bitbit ang walang malay na si Dj...

"Byron anong ginagwa mo?" ang tanong ni Rina

"Like you said, eliminating the threat.... after this... ay sigurado akong mapapasaakin ka na...hehehehehe" ang sagot niya dito.

Rina Merioles

Nanlaki ang aking mga mata sa narinig kong sagot mula sa kanya, ibig sabihin ay totoo ang sinasabi ni Felix na balak patayin ni Byron si Dj.

"Wala yan sa usapan natin!!!! ang sabi ko si Felix lang ang dapat na mawala!!!" ang sigaw ko sa kanya

"At pano ako!? sa tingin mo ba hahayaan ko na lang na maging masaya ka sa piling ng baklang to!" ang sigaw niya sabay tutok ng baril sa ulo ni Dj

Agad akong tumakbo palapit sa kanila para agawin ang baril pero sa aking pag lapit ay hinampas niya lang ako sa mukha dahilan para matumba ako...

"Kahit kailan Rina hindi mo talaga ako nakita dahil sa lintik na Dj na to kaya eto ang gagawin ko para tuluyan kang mapasaakin!" ang muli niyang Bulyaw sa akin

"Byron sige na! sayo na ako... pero huwag mong idadamay si Dj!!" ang mulil kong pakiusap sa kanya

Para akong tanga na naging sunodsunuran sa kanya. Hindi ko man lang nakita ang totoo niyang balak.

Ibinagsak niya ang katawan ni Dj at saka aktong lalapit sa akin. Pasimple kong inabot ang maliit na kutsilyo ko at sa akinyang pag lapit ay niyakap ko siya, hinalikan sabay tarak ng kutsinyo sa kanyang likod.

"Arg!!! P**a" ang sigaw niya

Agad niyang binunot ang kutsilong nakabaon sa may likoran niya at saka hinagis niya ito palayo

"Walang hiya ka!!! kung alam ko lang na tatraydorin mo rin ako dapat pinatay na rin kita! kung hindi karin naman pala mapapasaakin ay mas gugustuhin ko pang walang ibang makakakuha sayo!!" 

Takot ang agad na dumaloy sa buong katawan ko nang nakita kong itinutok niya ang baril sa akin, pero desidido ako na manlaban kaya sinikap kong agawin ang baril niya.

Dj Fernandez

Muli akong nagkaroon ng malay sa loob ng kwarto, nakatali ang aking mga kamay, unti-unting nag adjust ang aking mga mata at doon ko nakita na pilit inaagaw ni Rina ang baril kay Byron.

Napaputok nila ito pataas ng tatolong beses, di ko akalaaing kaya ni Rina ang manlaban kay Byron doon ko din naaninag ang isang maliit na kutsilyo sa aking harapan.

Agad ko iton inabot at saka pilit na ginamit para makawala ako.

Muling itinulak ni Byron si Rina at sa akotng iyon ay malaya na ang aking mga kamay. Aaminin ko gusto ko rin namang parusahan si Rina dahil sa kanyang mga ginawa pero inaalala ko rin naman ang kambal. Speaking of sino kaya ang nag aalaga ngayon sa kamabal?

Sa di kalayuan ay nakita ko si Felix na naka tali ang mga kamay at naka bitin may dugo sa kanayng mukha, sa tagiliran at sa balikat niya. Wala siyang malay at kahit na malalakas ang putok ng baril ay hindi parin siya nagkaroon ng malay. "Felix....." ang sabi ko "Hindi kaya..... No...... he's not dead...." ang muli kong sabi ko sa sarili ko.

Sa aking muling pag lingon ay doon ko na muling nakita si Rina na naka dapa sa sahig at si Byron ay patuloy parin hawak baril.

"Mahal na mahal kita Rina pero kung ganito lang din ay mas gugustuhin ko pang magsama tayo sa impyerno!!!" ang giit ni byron abang nakatutok ang baril kay Rina

Agad kong tinakbo ang direksyon nila at saka sunod-sunod kong tinadtad ng saksak ang likod ni Byron

"Go to Hell!!!" ang giit ko

Agad din akon tumakbo papunta kay Felix para pakawalan siya. "Felix please don't die.... please...." ang sabi ko habang kinakalagan siya

Nang tuluyan ko nang maalis ang kanyang mga tali ay dahan dahan ko siyang ibinaba sa sahig at saka pilit na na ginigising. Si Rina naman ay tila natauhan na at saka lumapit sa amin

"I should have known....." ang sabi niya nang biglang.......

BANG!!!!!

"Rina!!!" ang sigaw ko

Panandalian kong binitawan si Felix at saka tinakbo ko ang direksyon ni Byron. Kahit na duguan na siya ay nagawa pa niyang tumawa.

"Ha**p ka!!!" ang sigaw ko sabay sipa sa kanyang kamay para mabitawan ang hawak na baril. Agad ko din naman siyang pinaulanan ng suntok sa ibat ibang parte ng kanyang mukha. Labis na galit at puot ang nararamdaman ko sa ngayon.

Galit ako dahil sa dinamay niya si Felix, Galit din ako dahil sa pagkakabaril kay Rina. Kahit papanu ay minahal ko din si Rina at isa pa may mga anak ito iniisip ko din ang kapakanan ng dalawang bata.

Matapos ang ilang sandali ay iniwan ko na lang na duguan si Byron sa sahig at walang malay si Rina nama'y pilit na tumatayo. Hawak niya ang kanyang tyan dahil sa tama ng baril.

Agad akong lumapit sa kanya at doon ko nakita na tumagos pala ang bala mula sa kanyang likod paharap. Malubha ang tama niya at kailangan ko nang tumawag ng ambulansya kung gusto ko pang mailigtas siya.

Rina Merioles

Sa mga oras na ito napag tanto ko ang mga mali kong ginawa, tama nga siguro sila nasa huli ang pag-sisisi.

Di ko maipaliwanag kung anu ang aking nararamdaman, takot akong mamatay, gusto ko pang makitang lumaki ang kambal at gusto ko kahit alam kong malabo na ay kahit papanu gusto kong makilala nang husto ang kapatid ko.

Unti unti nang nandidilim ang aking paningin, inipon ko ang huling lakas ko at sinabi ang "Dj..... Patawad......"

Itutuloy......

Monday, November 30, 2015

Chapter 26: Dark Times part 1

This is it guys sorry kung mejo nadelay ang posting nito na dapat ay last week pa but as promised here it is... hope magusuthan ninyo

Let us review the Cast

August as Felix
March as Dj
Supassra as Rina
Mario as KM
Tanner as Lance
Tiffaby as Sarrah

and now this chapter let me introduce the last three characters

Unknown Model (I came across him sa internet and sadly i dont know his name) as Elixir John Del Rosario-Del Castillo
Megan Nicole as Jestine Joan Del Rosario-Del Castillo
Jin Akanishi as Kejima Sasagawa
   

Note: If you have any other recomendation para sa face ni Ej it is very welcome since mas maigi kung merong tayong ipapakilala but if you are satisfied with it its also ok with me.

Like always please do leave your comment


Felix Lim

Di ko mapigilang maiyak sa nakita kong pumasok.

"beb....." ang sambit ko

Gusto ko siyang yakapin sa mga oras na iyon pero tila ninakawan ako ng lakas dahil kahit na ang pinaka simpleng iaangat ang aking mga kamay ay di ko magawa

"Shhh... beb, it ok I'm here" ang pag alo niya sa akin

"beb why did you do it?" ang balik kong tanong sa kanya

Umiling na lang siya at hindi ko sinagot, kahit na alam kong malaki ang kasalanan niya ay wala akong paki alam. Handa akong kalimutan iyon dahil mahal ko siya.

"Beb... do you love me?" ang tanong niya

"Yes... I do...."

"Do you trust me?"

"Yes!"

"Now, I want you to stand up and come with me. Run away with me.."

"But beb.... di ko pa kaya..."

"That's non sense, Felix kung mahal mo ako tatayo ka diyan at sasama ka sa akin ngayon din!" ang sabi niyang may madiin na boses

In all the time ng relasyon namin ay hindi ko alam na ganito siya magalit. Dahil na rin sa kagustuhan ko ay pinilit ko kahit na man lang ang umupo sa aking kama.

"Oh come on Felix you can do better than that..."

"Beb please intindihin mo naman, kakagising ko lang so please..."

"Ok here's what we're gonna do" sabay bunot ng isang syringe tapos itinurok niya ito sa akin sabay sabi ng "I want you to count starting from 5 to 1"
"5......4.........3........2.........1........" hanggang sa muling pumikit ang aking mga mata

Anton Lim

"Please sana gumising na ang anak ko....." ang sabi ko sa sarili ko

Papasok ako ng kwarto niya nang may nakita akong isng lalaking nurse na naglalakad palayo habang sumisipol at may tinutulak na wheel chair. Hindi ko na alng ito pinansin at agad akong pumasok sa kwarto ni Felix at doon ko ako nabigla sa aking natuklasan.

"Felix!!!!" ang sigaw ko

Agad akong tumakbo palabas ng kanyang kwarto at doon ko nakita ang papalapit pa lang na sila  Serina at Aelvin. Sila Joana naman ay biglang lumbas ng kwarto ni Ej dahil sa aking pag sigaw

"Anton bakit anung nangyari?" ang takang tanong ni Joana

"Jo... si Fe....lix....." ang sagot ko at bakas sa aking boses ang pag pag panic "Nawawala siya..." sabay squat at sabunot sa sarili ko. Pinipilit kong isipin kung gaano ako katagal nawala

Aelvin Cruz-Lim

"Bha....what do you mean, nawawala? panung mawawala si Felix eh diba nga comatose pa naman siya..." ang takang tanong ko

"I don't know! before I left a few minutes ago he was still there.... tapos ngayon.... wala....." ang tulirong sagot niya sa akin

"Hindi kaya nagising na siya?" ang tanong ko sabay lingon kay Serina

"If nagising na nga siya, that would be impossible for him to walk out fast, remember he has been in coma for almost 3 months... pero if he did manage to get out, I doubt na makakalayo siya. unless......"

"Unless what?.... tell me!!!!" ang bulyaw ni Anton kay Serina

"hey, calm down Anton" ang pigil ni Jefferey

"No! panu ako mag calm down kung hindi ko alam kung asan ang anak ko!" ang gigil niyang sagot

"Now tell me.....unless what!!" ang muling sigaw ni Anton

All our years na magkasama since college eh ngayon ko lang siya nakitang ganyang kagalit. Bakas talaga sa mukha niya na he is starting to loose it dahil sa biglaang pagka wala ni Felix. Kahit sino naman siguro mawawala sa kanyang sarili pag nasa ganitong sitwasyon.

Muli niyang nilapitan si Serina pero agad siyang naagapan ng mga nurse at staff. May itinusok sa kanya at unti unti na siyang nawalan ng lakas hanggang sa nawalan ng malay.

Agad kaming kumilos para hanapin si Felix si Serina naman ay agad na pina check ang surveillance camera para makita namin kung anu ang mga huling pangyayari sa loob ng kwarto ni Felix

Ilang minuto na nag play ang video nang napansin namin ang isang lalaki na naka damit ng nurse uniform ang pumasok sa kwarto ni Felix pero nang pina check namin ay hindi daw nila kilala ang nurse na iyon.

Nang pina play naman namin ang kuha sa loob ng kwarto ni Felix ay doon na namin nakita ang lahat.

Gising na si Felix at tila kausap niya ang lalaking pumasok na nag panggap na nurse. May pinapa gawa siya kay Felix na halata naman na pinipilit lang niya ito.

Ilang sandali pa at lumapit ang lalaki sabay may itinurok kay Felix at doon ay muling nanghina at pagkatapos ay agad niya itong binuhat at saka pinaupo sa wheel chair, pagkatapos nun ay ang sumunod na ay ang pagkaka tuklas ni Anton.

Kakaibang takot ang agad na bumalot sa akin, di ko maisip kung bakit may taong gagawa nang ganoon sa amin. Wala naman kaming ibang kilalang pwedeng kaaway para gawan kami ng ganito.

Si Anton ngayon ang nakaratay sa kama walang malay dahil sa pamatulog na itinurok sa kanya, ako naman ay hindi mapakali balik ballik ang ang pag lalakad ko nag iisp kung anu ang pawedeng maging motibo ng taong iyon.

"Aelvin.... calm down.... pina alam na naman natin sa mga pulis ang lahat ng nangyari, I'm sure magiging maayos din ang lahat..." ang sabi sa akin ni Serina

"No.... masama ang kutob ko, think about this it has been almost one week nang hindi nag papakita si Dj dito then ganito na. I know na may gusto parin si Dj sa anak namin pero to think na aabot sa ganito na ipapadukot niya si Felix di ko kayang maisip ang ganun." ang mahaba kong sagot sa kanya

"How can you be so sure na si Dj ang may pakana ng pag dukot kay Felix, think about this... sa simula yes pinipigilan ninyo siya dahil sabi niyo nga this is not the first time na may masamang nagyari sa kanya na involve ang batang iyon, but then ilang weeks din naman siya pabalik balik dito diba and hindi nanaman kayo nag oppose kaya why would he do this..." ang pag point in ni Serina.

Nasa ganoon kaming discussion nang marinig namin si Anton "Bha.... si Felix asan na siya?"

Agad kaming lumingon ni Serina hindi namin alam kung papanu sasabihin sa kanya ang amin natuklasan.

"Bha..... kasi......" ang pag aalangan ko sabay lingon kay Serina

"Anton, please don't be shocked.....pero kasi...... na kidnap si Felix......." ang sabi ni Serina

"What!?" ang gulat na sagot niya pero bakas parin sa kanya ang panghihina

"Sino naman ang gagawa nito sa atin?" habang pinipilit na tumayo.

"That part is still a big mystery sa atin, bha diba wala nanaman tayong kaaway... may alam ka bang ibang taong pwedeng gumawa nito sa atin...." ang tanong ko sa kaya

"No...wala..... unless....." natigilan siya tapos agad na lumingon sa amin

"Unless what Anton.... I may not look like it pero concerned din ako kay Felix. Remember he still my son" sabi ni Serina

"Unless ikaw! sinadya mong ilayo sa akin ang anak ko!" agad na nakatayo si Anton sa kama at agad na sinugod si Serina

"Why would you think na gagawin ko iyon?"

"I don't know.... Serina noon pa ayaw mo nang makasama ko ang anak ko! una inilihim mo siya sa akin tapos iniwan mo sa ampunan leaving us to look everywhere tapos ngayon ito! amin mo na Serina.... hanggang ngayon galit ka, dahil si Aelvin ang minahal ko at hindi ikaw! gusto mong masaktan ako! gusto mong iparamdam sa akin kung panu ang mawalan, dahil hanggang ngayon hindi ka parin maka get over na BAKLA ako! at kahit kailan hindi na kita mamahalin!" ang sigaw ni Anton habang dinuduro niya si Serina na ngayon ay mangiyak iyak na

"NO! ever since that day! pinag sisihan ko ang ginawa kong iyon.... kaya nga kahit papanu ay sinuportahan ko siya for how many years hanggang sa...... NO! di ko sinasadyang kalimutan siya..... NO!" ang iyak ni Serina sabay takbo palabas ng kwarto

Yakap ko ngayon si Anton at pilit na pinapakalma, di ko alam na aabot sa ganito ang lahat. maganda naman ang naging pagkikita nila nitong mga nakaraang linggo pero hindi ko alam na ganito pala.

Hindi ko alam na ako pala ang dahilan kung bakit niya hiniwalayan si Serina noon. Kahit na ako ay nabigla sa natukalasan kong iyon pero malaking palaisipan parin sa akin kung bakit ganun ang naging huling reaction ni Serina.

Serina Merioles

Hindi ko magagawa iyon sa anak ko. Oo aaminin ko nagalit ako sa kanya noon dahil ilang taon din kami. Minahal ko siya ibinigay ko sa kanya ang lahat tapos sa bandang huli si Aelvin lang pala ang mas pipiliin niya.

Kahit na ginawa ko na ang lahat para mapasakin siya, I even drugged him and made love to his unconscious body na si Felix ang naging bunga pero....

-----Memory Flash Recall------

"Anton! please!" ang pag mamaka awa ko sa kanya

"No, I'm sorry pero hindi na talaga kita kayang mahalin.... si......si Aelvin ang mahal ko.... sorry Serina......"

Parang gumunaw ang aking mundo dahil sa pag iwan niya sa akin lalo na si Aelvin ang pinili niya.

"Nak, why are you drinking? naku naman tanghaling tapat lasing ka!" ang sermon sa akin ni Mommy

"Leave me alone ma, I'm not in the mood to argue with you...."

"And what! anu gagawin mo sa buhay mo? magpapakalsing ka! Serina kung maka asta ka parang nabuntis ka ng lalaking iyon tapos iniwan para magka ganyan ka! kung ako ikaw let him go! wala namang kwenta ang lalaking iyon kaya ang masasabi ko sa pag iwan niya sa'yo GOOD RIDDANCE!" ang giit ni mommy sabay talikod at nag lakad palayo

Doon ko napag tanto ang sinabi ni mommy, kung malalaman ni Anton na buntis ako at siya ang ama ay sigurado akong di niya ako iiwan at mapipilitan siyan pakasalan ako.

Agad kong kinuha ang phone ko and texted him

S: Anton can we meet for the last time

A: Why?

S: Just for the sake ng pinag samahan natin please, for the last time. Alam kong impossible na ang bumalik ka sa akin pero please last na'to I'll never bother you again after this

A: Ok, just text me when and where

S: How about this Friday, 9PM sa coffee shop malapit sa condo ko

A: Ok 👌🏻👍🏻

Agad kong binuo ang plano ko, bumili din ako ng sleeping pills hinanda ang lahat para sa araw na iyon.

"Hindi ako papayag na maagaw ka sa akin ng iba Anton.... AKIN KA LANG!" ang sambit ko sa sarili ko

------

Saturday morning.....

Pareho kaming walang saplot ni Anton na naka higa sa aking kama niyakap ko siya ang sarap sa pakiramdam na sa wakas ay akin na siyang muli.

"ohhhh.... asan ako?" ang agaran niyang sabi

"Good morning babe...." ang sabi ko habang yakap ko parin siya

Agad siyang napatayo at saka tiningnan ang paligid. "What the! Anung nagnyari?" ang tanong niya sa akin

"Well, it was a great night and then this.... ikaw pa nga ang initiate nang lahat di mo ba naaalala?" ang sabi ko

"NO! imposible ang sinasabi mo! Serina how many time do I have to tell you wala nang tayo!" ang giit niya

"NO? pero ang lakas ng ungol mo kagabi habang ginagawa natin ang lahat ng ito tapos pagkatapos ng lahat...." pero pinutol niya ang sasabihin ko dahil sa sampal

"Binaboy mo ako! Serina you just gave me one last reason para mas lalo kitang kamuhian!" ang sabi niya sabay tayo nag bihis at saka agarang lumabas

Naiwan naman ako umiiyak na ulit sa akin kama, he was the only man na ginawan ko ng ganito. Pero why can't he love me. Anung meron sa Aelvin na yan na wala sa akin at bakit kaya niyang iwanan ako.

Ilang beses ko parin siyang sinubukang kontakin pero hindi na siya sumasagot sa mga text ko, pag tinatawagan ko naman siya ay out of coverage area na. Nag palit na siguro siya ng number.

Lumipas pa ang ilang buwan at doon ko na nakumpirma na buntis nga ako at sigurado akong si Anton ang ama pero dahil sa hindi ko na siya ma-kontak ay pinag pasyahan ko na lang na ipaampon ang bata.

Hindi ko kayang makita ang bata na naging bunga ng pag mamahal ko sa kanya na hindi niya sinuklian.

Makalipas ang ilang buwan ay sinubukan ko ang huling resort ko. Ang padalhan ang address niya ng isang liham na nagsasabi nang lahat at ang paghingi ko ng tawad sa kanya, pero huli na ang lahat dahil sa iniwan ko na lang sa may pintuan ng isang bahay ampunan malapit sa aming lugar ang bata.


----End of Memory Recall----

Di parin mawari sa isipan ko ang lahat ng iyon. Pinag sisihan ko na ang lahat at gusto kong bumawi kaya nga ginawa ko ang lahat para ma save ang buhay ni Felix pero bakit niya naisip ang mga bagay na iyon.

 
Anton Lim

"Bha...." Ang sabi ko habang umiiyak

"Shhhh..... Don't worry bha..... We will find Felix" ang pag alo niya sa akin

"How?"

"May nakita kasi kami sa CCTV, some one came in minutes before you, isang lalaki na naka nurse uniform." Ang sabi sa akin ni Aelvin

Agad akong napalingon sa kanya "bha yung lalaki ba na sinasabi mo ay may katangkaran, semi kalbo?" ang tanong ko

"Yes bha bakit mo natanong? kilala mo ba ang lalaking iyon?" ang balik niyang tanong sa akin

"No, it's just nakita ko pa siya bago ako pumasok ng kwarto ni Felix. marahan siyang naglalakad lumingon pa nga ito sa akin at saka ngumiti, pero hindi ko na ito pinasin dahil inisip ko na hindi ko nga din naman siya kilala." ang mahaba ko ng sagot sa kanya

"So bha can you please give a statement regarding sa kanyang hitsura para maka pag pagawa tayo ng artist scketch."

"Sure pero aside sa kanayang description na sinabi ko kanina ay hindi ko na talaga matandaan ang kanyang mukha dahil nga hindi ko naman siya tiningnan. I just saw sa gilid ng mata ko so I'm not sure kung makaka bigay ako ng accurate na description." parang muli akong nawalan ng gana dahil sa labo ng pag asang makikita ko pa ang aking anak.

Byron Gonzales

Di ko aakalaing ganun ko kadaling makukuha ang baklang to. Walang resistance, walang hussle, walang delay. everything went as smooth as silk.

Now all I need o do eh ang maipakita ko siya kay Dj at sa harap niya mismo saka ko pahihirapan ang taong iyon. This is going to be one experience na hindi niya makakalimutan.

Felix Lim

Di ko alam kung anu na ang nangyari after ko mawalan ng malay dahil sa itinurok sa akin ni Lance. Pero bakit parang may mali "why would he do that to me at isa pa asan ako." ang sambit ko sa sarili ko.

Nasa isang maliit na kwarto ako ngayon, madilim at di ko alam kung asan na ako. Parang muli akong nabundol ng kung ano dahil sa bigat ng aking pakiramdam.

I tried to move pero doon ko palang naalala na hindi ko pa kayang igalaw ang aking katawan from waist down, dahil sa tagal kong naka ratay.

I tried to calm my self I have to at least move para malaman ko kung asan ako. I used every once of my strength to move hanggang sa nahulog ako sa aking kinahihigaan.

BLAGG!!

"Ahhhh!! Sh*t!!.... Tulong!!!!" ang sigaw ko pero tila wala atang nakakarinig sa akin

Ilang beses ako sumigaw pero talgang walang nakakarinig sa akin. Di ko alam kung asan ako at kung gaano ako katagal nawalan ng malay.

Maraming bagay ang bumabagabag sa isip ko, ang daming nagnyari simula ng umuwi ako. Ang ginusto ko lang naman ay ang makapag bakasyon kasama ang mahal ko pero sa dami ng nagyari di na ata kaya ng utak ko ang i-process ang lahat ng ito.

Unti unti bumabagsak ang talukap ng aking mga mata, kay bigat na ng mga ito kailangan ko nang matulog. Sana pag gising ko ay bumalik na ang lahat sa dati, sana ay panaginip lang ang lahat ng ito.

Dj Fernandez

Di mawari sa isipan ko ang naririnig kong boses sa katabing kwarto, pamilyar ito sa akin parang boses ni Felix pero siguro dahil sa tagal ko na sa kwartong ito na ako lang mag isa ay pinag lalaruan na ako ng aking imahinasyon.

"God I miss him, I would do everything and give everything just to see him" ang sambit ko

Ilang sandali lang ay biglang may nagsalita. 

"Talaga lang ha? handa kang gawin at ibgigay ang lahat para lang makita ang bastardong iyon...." ang sabi niya

"P***ng *na mo Rina! pakawalan mo ako dito!!" ang bulyaw ko

"Try as you must my dear, pero this could be your lucky day.... you never know baka nasa tabi mo na lang pala ang hinahanap mo.. hahahahahahah" sabay lakad palayo

Kakaibang galit ang naramdaman ko para sa kanya, talagang ibang iba na siya. Gusto kong mag wala pero alam kong balewala ang lahat ng ito dahil di ko kayang sirain ang rehas na ito.

Muli akog napaisip sa sinabi ni Rina. "You never know baka nasa tabi mo na lang pala ang hinahanap mo.."

"You never know baka nasa tabi mo na lang pala ang hinahanap mo.."

"You never know baka nasa tabi mo na lang pala ang hinahanap mo.."

"You never know baka nasa tabi mo na lang pala ang hinahanap mo.."

Paulit ulit na nag play back sa isip ko ang katagang iyon hanggang sa....

"Felix!!!! ikaw ba yan!!! please Lix answer me!!" ang sigaw ko

Felix Lim

Parang isang masarap na musika ang aking narinig... isang masarap na panaginip ang ayaw ko nang gisingan pa, dito ay masaya kami ni Lance na namumuhay sa California kasama ang anak namin na pinangalan naming Lance Alexander Mendoza-Lim.

Masarap ang buhay at tila di namin nararamdaman ang hirap hanggang sa buglang tumigil ang oras sa paligid ko. Tila may pumindot ng pause button at isang pelikula lang ang lahat.

Sigaw ako ng sigaw "Beb!!! Xander anak!!! please!!!!" unti unti silang naglaho na parang isang basang pintura na naulanan.

Humahagulgol ako at walang tigil sa pag iyak hanggang sa may narnig ako

"Felix!!!! ikaw ba yan!!! please Lix answer me!!"

Boses ni Dj iyon at hinding hindi ako maaring magkamali. iyon ang boses na pilit kong kinakalimutan dahil sa hanggang ngayon ay aaminin ko mahal na mahal ko parin ang taong nag mamay-ari ng boses na iyon

Agad akong nagising dahil sa sigaw na iyon at saka muling sumigaw!!

"Tulong!!! please!!!" hindi ko parin maigalaw ang aking mga paa kahit na anung pilit ko ay talagang ayaw nitong gumalaw

"Felix!!!" ang muling sigaw ngayon ay tiyak kong hindi na ito panaginip

"Dre!!! ikaw ba yan? please tulungan mo ako...." ang sagot ko

Nasa ganoon akong sitwasyon nagn biglng may isang lalaki na pumasok sa silid na kinalalagyan ko at saka ako binuhat at itinayo...

Dj Fernandez

Muli kong naaninag si Byron na pumasok sa katabing kwarto at sa kanyang pag labas ay akay aky niya si Felix

"Byron!! pakawalan mo si Felix!! ako ang kailangan niyo diba!! pakawalan niyo siya!!" ang sigaw ko pero tanging isang mahinang tawa lang kanyang isinagot sa akin

Patuloy siyang naglakad palayo akay akay si Felix na ngayon ay naka lingon na sa akin. "Dre!!! asan ako!!" ang sigaw nito pero di ko nanagawng sumagot pa dahil aad din naman isinara ni Byron ang pinto ng kwartong pinagdahalhan niya kay Felix.

Anton Lim

It has been hours since dinukot sa loob ng hopital sa Felix pero hanggang ngayon ay wala parin kaming lead kung sino man ang taong kumuha sa kanya

Gusto ko nang mamatay sa mga pagkakataong iyon hanggang sa tumunog ang cellphone ni Felix

"Nasa akin ang hinahanap ninyo, at hinding hindi niyo siya mailalayo pa sa akin dahil akin lang siya... Pero kung gusto niyo pang makita siya ay makakapayag ako sa halagang $50million. Dalhin ninyo ang pera sa isang lote malapit sa hospital bukas ng hating gabi at saka isilid niyo ito sa isang garbage bin doon. Iyan ay kung gusto niyo pa siyang makita"
 
~DJF

Nanlaki ang aking mata dahil sa nabasa ko, anung iniisip niya milyonaryo kami porket nasa California kami naninirahan. Saan kami kukuha ng ganon kalaking halaga.

Agad akong tumakbo sa kwarto nila Joana para sabihin ang balita, at sa mga oras na iyon ay pinipilit kong tawagan ang numerong nag text sa akin pero cannot be reached na ito.

Yung initials niya sa huli ay kumpirmadong si Dj nga ang nagpadukot kay Felix pero bakit niya ito magagawa akala ko ba mahal niya ang anak ko.

Di parin kami mapakali kahit na si Ej ay tila nababahala narin. Alam ko ang sitwasyon ngayon ni Ej pero bakas sa mukha niya ang pag aalala para kay Felix kahit na maging ito ay di niya rin maalala.

"Tito please...calm down..." ang sambit ni Ej

Ayaw ko siyang bulyawan kaya tumingin na lang ako kay Joana at saka umiyak, maging si Jeffrey ay pinilit narin akong pakalmahin at sinabing susubukanniyang tawagan sila Jam sa London baka may maitulong sila. Pero hindi ako umaasa dahil sa may pinagdaraanan din ang pamilya nila ngayon.

Itutuloy.......