Chapter 30 is here then last two chapters na lang... Dont worry as promised eh I will post all the remaining chapters today...
All shout outs will be done on the final chapter as yung pinaka FINAL....
Hope magustuhan ninyo ito....
-----
~1 year Later (After Felix left for California)
Since na umalis si Felix pabalik sa California ay tinupad ko na din ang aking pangako na hindi ko na siya muling gagambaliin at hahayaan ko na lang ang tadhanang mag desisyon kung kami ay muling magkikitang muli.
Regarding sa custody battle eh mas naging mas madali ang process kahit na hindi kasi ako ang biological na ama ng mga bata ay na grant parin sa akin ito sa kadahilanang nakita na nila na hindi na talaga capable na alagaan pa ni Rina ang mga bata dahil sa kanyang mental state.
Pinilit kong mag hanap ng trabaho at para kahit papanu ay mapatunayan kong karapat dapat na maging legal parent ng mga bata.
Mabilis na lumipas ang isang taon sa buhay namin ng mga bata at di ko namalayan na papasok nanaman pala ang bagong taon.
Tulad last year ay iisa lang ang hiling ko ang makasama ang taong mahal ko at iyon ay walang iba kundi ay si Felix.
~2 Years Later (After Felix left for California)
Ngayon ang kaarawan nila Dj at Lj just like any other years eh pinilit kong mag celebrate kasama sila. This day is not just any other day since aside sa birthday ng kambal ay birthday din ngayon ni Felix at ang pinaka masakit alalahanin sa araw na ito ay ang Death Anniversary ng best pinsan kong si Lance.
"Any news from you would be the best gift" ang bulong ko sa hangin
It has been 2 years since na bumalik siya sa California ang wala parin akong balita sa kanya.
Speaking of California si Sarrah naman ay ibinalita sa akin na mayroong opening sa University kung saan siya nag tuturo. Yes she is now a professor and hindi parin daw alam ni Felix ang tungkol kay LIFe (Lanchester Iñigo Felix Mendoza-Lim) ang anak niya kay Sarrah.
Sa ngayon eh nasa 2 years old na si LIFe. Sabi ni Sarrah ay kahit na siya ay wala na ding balita kay Felix. Lumipat daw kasi si Felix sa ibang University pagka balik niya ng California kaya kahit na siya ay di na niya lam kung asan na siya.
A week after ng birthday ng kambal ay muli naming binisita si Rina sa Mental Ward and just like any other day she has been screaming...
Kahit na ako nasasaktan ako sa naging kinahinatnan niya dahil sa aminin ko man ay naging parte siya ng buhay ko at siya parin ang ina ng mga bata.
At the age of 4 eh naging bibo at matalino sila di ko talaga maikakaila ang resemblance nila kay Rina at kay Byron. I never lied to them saying na ako ang tunay nilang papa they know the truth and for their age well, natanggap nila ito and naintindihan but di ko parin aalisin ang pangamba ko sa loob ko ang posibilidad na baka balang araw eh kasuklaman nila ako dahil sa ako nga ang nakapatay sa tunay nilang ama.
"Papa.... Is mama going to be alright?" Ang tanong ni LJ
"Let's pray.... For that anak..." Ang sagot ko, di parin kasi nawawala sa loob na kahit papanu ay muling bubuti ang kanyang kalagayan at babalik ang dating Rina na minahal ko noon.
"But papa.... Mama has been like that for a long time...." Ang mejo yamot na tugon ni DM
"DM.... Huwag kang ganyan.... Mama mo parin siya... Kahit na ganyan ang sitwasyon ni mama niyo... Don't forget that ok...." Ang pangangaral ko sa kanya
"Bleee... Yan kasi.... You are such a bad boy" ang pamimintas ni LJ sabay takbo sa likod ko
"Gusto mo atang makatikim ulit sakin...." Ang sambit ni DM sabay taas ng kanyang kamao tila nag aambang suntukin ang kanyang kakambal
"Ay... DM.... Mag aayaw nanaman kayo.... Diba ang sabi ko di kayo dapat mag away... Panu na lang pag dumating ang araw na wala na si papa, kayo na lang ang mag aalaga sa isa't isa.... Kaya dapat mahalin niyo ang isa't isa" ang sambit ko
"Ew papa.... I'm not Gay.... Di ko mamahalin ang looser na yan...." Ang sagot ni DM
"Not that kind of love nak... What i mean is... Mahalin mo siya bilang kakambal mo.... Kapatid mo... Ok na ba.... Sige na punta na kayo kay gran-gran...." Ang sabi ko sa kanila
Agad silang nag unahan papunta kay tita Serina... She almost abandoned her job as a doctor para matutukan lang si Rina. Halos araw araw ko siyang nakikita dito, most of the staff is saying na hindi na nga umuuwi si tita sa kanila.
Marahan akong lumapit sa kanya, ganun parin si tita halos tulala na malalim ang iniisip.
"Gran-gran!" Ang sigaw ng dalawa nang makalapit na sila sa kanilang lola
"Oh.. Hello.... Kumusta ang mga pogi kong apo?" Ang sambit niya
"We're good... Pero si LJ is still being a looser... Iyakin....." Ang sagot ni DM
"No I am not!!" Ang sigaw ni LJ
Ganun ang naging sagutan ng dalawa, halos nakakatawa nang tingnan dahil napaka inosente talaga nilang dalawa. Marahan akong lumapit sa kanila at saka sila inawat
"Mga bata... That's enough.... Diba ang sabi ko..... Dapat love ninyo ang isa't isa...." Ang sabi ko
"Oo nga naman... Sundin ninyo si papa ninyo...." Ang dugtong ni Tita Serina
Halos walang pinag bago parin ang kalagayan ni Rina. It has been two years pero ganun parin siya sigaw ng sigaw at mistulang napakalayo na niya sa katotohanan.
"Ma...." Ang tawag ko, it has been a while since tinawag kong mama si Tita Serina
"Anu yun.... Ang sarap paring pakingan na ganyan ang tawag mo sakin ah... " ang sagot niya sakin
"Kasi po, tumawag na po ang pinsan kong si Sarrah sa California... Sabi niya may opening na daw sa University and naka pag submit na rin ako ng CV ko sa kanila...." Ang sabi ko
"So... Is this goodbye? Don't worry... Alam kong darating ang araw na ito... Just like what you have said noon, once na magkaroon ng chance eh aalis na agad kayo.... Ok lang ako.... Mamimiss ko lang ang mga apo ko... Too bad eh nasa papers na pinirmahan ko na once na umalis kayo ng bansa eh I will no longer have the right to call them APO... Dj pwede bang kahit for the last time eh doon muna sa akin ang mga bata bago kayo umalis?" Ang paki usap sa akin ni Tita
"It's ok ma... No Problem... Doon kami mag stay sa inyo...." Ang sagot ko
"Thank you nak..... Kelan pala ang alis ninyo?" Ang muli niyang tanong
"Sa Saturday na po...." Ang sagot ko
"Ang bilis naman... Sa makalawa na pala..." Bakas sa mukha ni tita ang lungkot. Hindi ko din naman kagustuhan ang putulin ang kaugnayan ng kambal sa kanila kundi siya mismo. Sabi niya kasi it is for the best na din naman.
Tulad nang napagkasunduan ay doon kami nag stay sa bahay nila Tita hanggang sa maka alis kami ng bansa.
~4 days after
Naging mabilis ang pag adjust namin lahat... Just like Sarrah have said eh wala na nga si Felix sa University. Hindi na niya tinapos ang kurso niya dito bagkus ay lumipat siya sa ibang lugar dito sa California.
Hindi din daw dumadalaw si Felix sa puntod ni Lance. Samantalang si Sarrah ay araw araw pumupunta doon right after ng kanyang class kasama si LIFe at si Ken... Naiwan kasi sa kanya ang dalawang bata nung nag hiwalay sila ni Keiji.
Things didn't work out between them as a married couple sabi niya pero they still have a constant communication.
As of now eh nasa Japan na si Keiji, English Teacher siya doon at dahil sa may dugong hapon itong si Ken ay pwedeng pwede naman daw silang pumunta doon kahit na si LIFe kasi dahil sa anak din naman ito ni Sarrah na kung saan ay Biological Parent ni Ken.
Malaki ang pasasalamat ko sa kay Keiji kasi kahit na hindi niya anak ni LIFe ay itinuring niya parin itong sariling anak kahit na nga naghiwalay na sila ni Sarrah ay bakas parin ang pagmamahal niya sa kanila.
Nang naging formal ang lahat at naka pasok na ako as Professor sa University ay naging napaka bilis ng panahon, isang taon na agad ang lumipas.
~3 years (After Felix left for California)
Naging napaka bilis ang oras dito, palibahasa ay trabaho, cementeryo at bahay lang ang naging route ko araw-araw kasama ko minsan si Sarrah o kaya naman ang mga bata.
Naging ganoon ang routine ko hanggang sa muling pag sapit ng death anniversary ni Lance.
Pag dating ko sa cementeryo kung saan naka lagak ang mga abo ni Lance ay may nakita kong isang tao na naka tayo.
It was yesterday since last kong napansin ang isang basket ng fresh White Roses sa harap ng paso ni Lance. Pinag walang bahala ko na lang ito pero sa araw na ito ay naaktohan ko kung sino ang taong iyon.
Marahan akong lumapit kasama ko ngayon ang 3 years old na si LIFe si Ken kasi sumama kay Sarrah at si LJ at DM naman ay may klase pa.
Ayaw kong mag assume pero ang bilis ng pintig ng puso ko habang palapit ako ng palapit sa kanya. Saktong ilang hakbang na lang ang layo ko ng lumingon siya sa akin at doon ko na kumpirma kung sino ang taong iyon.
Wala parin siyang pinag bago, ganun parin ang itsura niya. It is as if time has stopped for him. Agad kong binuhat si LIFe at saka mabilis na binagtas palappit sa kanya.
"Hi...." Ang tugon ni LIFe
Hindi siya sumagot bagkus ay isang marahang ngiti lang ang isinagot nito sa bata...
"Do you.. Know my daddy Lance?" Ang muling sagot ni LIFe
Dito ko nakita ang pagka bigla sa kanyang mukha. Agad niya akong tiningnan na tila may tanong sa kanyan mga mata pero sa halip na sagutin ko siya ay isang malaking ngiti lang din ang isinagot ko sa kanya sabay tumango ako.
Agad din niyang binuhat ang bata at doon ay muli kong nakita ang kanyang napaka gandang ngiti.
Dream Justin's POV END.......
No comments:
Post a Comment