This chaoter may be a bit off para sa inyo and I admit kahit ako eh I am not that satisfied with this chapter but I dont feel like draging the whole chapter. Mas magiging sense less lang kasi ang dating nito so here it is guys hope you still enjoy this.
~Roj
-0O0O0-
Sarah Mendoza
Madaling araw ng may natanggap akong email mula kay Lance. Naguluhan ako sa ibig niyang sabihin pero sa kabilang banda ay ipinag kibit balikat ko na lang ito at bumalik ako sa pag tulog.
Sanay na ako sa mga cryptic messages ni Lance pag magkahiwalay kami. Although bibihira man kami magkahiwalay ng ganito, yung tipong malayo talaga sa isa't isa ay hindi ko muna ito pinansin hanggang sa naka tanggap ako ng isang tawag mula kay Dj.
Isang tawag na hinding hindi ko inaasahan na siyang magiging dahilan ng pag guho ng aking mundo. Napaka bigat sa kalooban ko para akong pinatay at ni revive ng pagkatapos nun ay muling hinayaang mamatay sa isang sulok, ika nga nika "it's a fate worst than death"
Bigla akong napaluhod sa sahig tulala at hindi ko malaman ang gagawin. Tanging naririnig ko na lang mula sa speaker ng aking telepono ang pag iyak ni Dj at ang pag hingi nito sa akin ng tawad.
Keiji Sasagawa
I didn't know how to react when I saw Sarrah slump down the floor staring into oblivion, The only thing that I can see through her eyes are utter sadness other than that its just a complete blank stare.
I took the phone form here hand its still clear that whoever is talking to her it's still there. I don't want to nose in some else's business but for what i know right now Sarrah is my business.
"Hello who's this?" I asked
-other line
"what do you mean Lance is dead? as in dead gone? why what happened tell me every detail since I just saw my wife to be slump down with tears on her eyes and staring into oblivion so I have to know"
-other line
Dj Fernandez
Matapos kong maayos ang lahat ng kailangang ayusin sa araw na iyon ay agad kong inasikaso ang mga papeles upang maipacremate ko si Lance.
Pagka galing na pagkagaling ko sa ospital ay nagmamadali akong nag empake at nang akmang aalis na ako ay muli akong pinigilan ni Rina na naging dahilan ng aming pag aaway.
"san ka pupunta?" ang tanong niya sa akin, pero hindi ko siya sinagot wala ako sa wishyo ko ngayon para sagutin siya di ko malaman kung anu ang dapat kung maramdaman sa mga oras na iyon basta ang alam ko lang ay kailangan kong maka alis na agad.
"siguro pupuntahan mo ang bastardong si Felix anu? pwede bang tigilan mo na yang kahibangan mo sa kanya Dj hindi ka bakla, for god sake asawa mo ako at may mga anak tayo." ang muli niyang sinabi
Ibinagsak ko na lang ang aking dalang bag, hinarap ko siya at saka sinampal pag katapos nun ay sa di ko malamang dahilan ay nasabi ko na ang mga nasa loob ko.
"pwede ba Rina tama na, nasa ospital ang tao ngayon kabilang si Ej at KM ang pinsan ko naman ay patay na, kaya pwede ba tigilan mo na rin ako. Alam ko na ang totoo Rina na hindi ako ang ama ng mga bata pero pinag kibit balikat ko lang ito at binalewala, pinilit kong mahalin kang muli pero talagang wala na akong nararamdaman para sayo, kung hindi lang dahil sa mga bata siguro matagal ko nang ipinawalang bisa ang kasal natin na in the first place is null and void din naman." ang mahaba ko ng sagot sa kanya habang siya ay naka hawak sa kanyang pisngi.
Nagising ang kambal dahil sa mga pangyayari, ayaw ko man ay natutunan ko nang mgahalin ang mga ito kahit na hindi ko sila tunay na anak. Napamahal na sila sa akin pero hindi ko na kaya pang mag panggap.
Ayaw ko man silang iwan ay kailangan, tulala at parang wala sa sarili nang iwan ko si Rina, hindi na siya nakapag salita pa. Sa aking pag labas ng Hotel ay agad kong tinawagan si Sarrah sa America.
"Sarrah sorry.... pero si Lance naaksidente ang sasakyan niya kagabi..... hindi na siya umabot pa ng buhay... Sorry... kasalanan ko ang lahat dahil sa akin kaya siya naaksidente. Sarrah please alam kong andiyan ka sumagot ka naman insan, para na akong mababaliw dito di ko alam kung anu ang gagawin ko" ang mahaba kong tugon sa kanya alam kong siya ang nasa kabilang linya pero hindi siya nagsasalita hanggang sa may isang lalaki sa kabilang linya ang nag salita
-kabilang linya
"this is Dj her cousin who's this?" ang muli kong tanong pero hindi pa siya nakakpag salita ay minabuti ko na lang na sabihin uli ang mga pangyayari.
"whoever this is, please tell my cousin that.... Lance is dead....."
-kabilang linya
"yes, i know... this is a lot to take in.... He.....he was... involved in a car accident..... just last night. I am doing everything that I can, he is still my cousin and please tell her that I am sorry, it is partially my fault since I invited him here."
pagkatapos ng aking pagsasalita ay agad din naman binaba ng kung sino man ang sumagot na iyon. May kutob akong yun ang sinasabing ama ng pinagbubuntis ni Sarrah since na ginamit niya ang salitang "my wife" to describe her.
Iniimagine ko pa lang siya ngayon ay hindi ko na alam kung paanu ko siya haharapin. She is the closest thing to a sister to me since na wala na akong ibang kapatid aside kay Kuya Jester na wala nang ginawa kundi waging impyerno ang buhay ko.
Wala na akong iba pang ginawa sa mga oras na iyon kundi ang iprocess ang lahat ng dapat kong gawin para madala ang labi ng aking pinsan sa Manila.
Matapos ang lahat ay agad akong bumiyahe kasama ang mga labi ni Lance samantalang ang ang pamilya naman nila KM at EJ ay nag desisyon na i-airlift ang tatlo kasama si Felix since na matalik na magkakainigan ang mga ama nila, papunta na din sa Manila para doon ay maipasok sa ospital na mas matutukan sila ng maigi.
Hindi ko na muli pang nasilayan si Felix sa mga oras na iyon kahit na gustuhin ko ay hindi ko alam kung papanu ko siya haharapin sa kanyang pag gising lalo na di ko alam kung papanu ko sa kanya sasabihin ang pag panaw ni Lance.
Keiji Sasagawa
"Hun.... hey... snap out of it....." as i try to make her snap out of the shock from the news, I might come off as an ass for doing this but sulking around and staring into the unknown would do nothing good and it cant change the fact that her brother is dead.
I never knew Lance that long but seeing her like this hurts me to my core. I feel like some parts of my being is also lost. The way she has been telling me for the past couple of months since we started dating and since I got her pregnant, the way she describes her twin is like she is doing everything in her capacity for me not to feel awkward about him being in a relationship with another guy.
We continued to be like this for hours, she still staring into the unknown and and me doing everything for her.
This is going to be a long day for me and just as fast as the news came so as her sudden decision to go to Manila.
"I'm going to Manila, I need to see him..." she said while still staring into the unknown
"What do you mean you're going to Manila?" I retorted back, I'm such an idiot asking her that knowing what the answers are but I need her to think rationally and don't decide in a snap.
"I am going to see my brother, there is no way he is dead" She said, tears starting to fall from her eyes. I hate seeing her like this, as much as I want her to be here with me I fullu understand her situation.
Seeing that I don't have a single choice on this matter we booked the earliest flight to Manila available which is this evening.
Sarrah Mendoza
"Hindi totoo yun, I have to see him" yan ang lagi kong sinasabi sa sarili ko simula kanina pa. Ayaw kong maniwalang patay na si Lance anyone but my brother. I don't know kung papanu sasabihin kina mommy ang lahat.
Habang naghihintay kami ay muli kong binuksan ang huling email niya sa akin. Reading those words is like knives, paulit ulit kong binabasa ang mga salitang yun dahil sa hanggang ngayon ay ayaw parin mag sink in sa akin ang balita.
Out of the blue ay tiangawan ko si Dj
-Kabilang Linya
"Please Dj, tell me he's bluffing. Tell me na biro lang ang lahat ng ito" ang sabi ko sa kanya
-Kabilang Linya
"Hold him until I get there, please I need to see him for the last time. After that we will decide on what to do next and kung papanu natin sasabihin ang lahat kina mommy and daddy"
-Kabilang Linya
Dj Fernandez
-Manila
Finaly nakarating na din ako ng manila kasama ko ang ilang tao na bitbit ang bankay ni Lance, agad namin siyang idineretso sa morgue para pag ayusin ang lahat.
Ilang sandali pa ay naramdaman ko ang pag vibrate ng Phone sa bulsa ko at dito nag register ang pangalan ni Sarrah. Isang international call, God knows kung gaano ako kakaba nung makita ko yun.
"Hello...."
-kabilang linya
"Its real...... this...... this is not a joke...... I'm so sorry....." ang muli kong tugon napaiyak na lang ako dahil hindi ko na kaya pa ang mga pangyayaring ito
I'm scared shitless di ko alam kung papanu ko nga siya haharapin 30 hours from now.
Itutuloy.....
No comments:
Post a Comment